Kids United-oprichter Onno Kukler: ‘Iedereen kan voetballen'

Groningen

Zijn zoon wilde voetballen, dus richtte Onno Kukler een voetbalclub op: Kids United. Inmiddels spelen deze sporters met een handicap in het echte groenwit van de FC. “De meesten hebben nog nooit iemand met down van dichtbij gezien.”

Door Arjen J. Zijlstra

“Als mijn zoon Sandro van het veld komt, dan is hij net zo stuk als Kieftenbeld. En omdat hij wat moeilijk loopt, zal het ook weleens pijn doen, denk ik. Ik vind dat knap. Zo zijn er meer kinderen waarvan de wilskracht en de wil om te winnen net zo groot is als bij iedereen.” Voor Kukler (53), verkozen tot meest attente Groninger van 2007 - de trofee heeft een ereplaats op zijn toilet – is voetbal geen oorlog maar een spel dat verbroedert. “Het is een middel om samen te zijn en om vrienden te maken. Wie of wat je ook bent, iedereen kan voetballen.” Alleen heeft de een er wat meer hulp bij nodig dan de ander. Binnen teams voor gehandicapten (G-teams) wordt die hulp geboden door trainers die de focus leggen op meedoen. En zo nodig een twaalfde of dertiende speler inbrengen als dat een korfbaluitslag voorkomt.

Viertal

Toen in 2003 een 10-jarige Sandro op tv een reportage zag over een G-team uit Amsterdam, vroeg hij zijn ouders of hij lid mocht worden. Vanwege de afstand moesten zij hem nee verkopen. Maar Sandro's vraag liet Kukler niet los. Hij verkende de mogelijkheden om zelf een dergelijk team te starten in Groningen. Het lukte hem om zijn woensdagmiddagen vrij te krijgen en peuterde 1000 euro sportsubsidie los voor materialen. Het resultaat: een paar maanden later trainde het eerste G-jeugdteam van het noorden, vier spelers sterk, op een sportveld in Lewenborg.

Meningokokken-sepsis

Sandro werd op 2,5-jarige leeftijd getroffen door meningokokken-sepsis,waar hij een lichamelijke beperking en geestelijke achterstand aan overhield. “Maar als we 20 minuten later waren geweest dan was het erger afgelopen. Zo extreem snel gaat dat. Eerst kon hij helemaal niks meer, je had een grote baby in je handen van 2,5 jaar. Op een video die we nog hebben schiet hij als 2-jarige in de tuin tegen een bal aan. Gelukkig is hij heel goed hersteld, alleen kan hij bijvoorbeeld niet in zijn eentje met de fiets naar de stad. Daarom is Kids United zo mooi. Daar is hij onder gelijken, want iedereen heeft er beperkingen.”

FC Groningen

Inmiddels telt Kids United 115 leden en is het niet langer het enige G-jeugdteam in het noorden. Hierdoor zijn er steeds meer mogelijkheden voor de pupillen en junioren om wedstrijden te spelen tegen andere elftallen met beperkingen. Overigens is het onderscheid tussen leeftijdscategorieën niet heel strikt. Zo is er bij het G-team van Asser Boys een 25-jarige keeper die zittend op zijn knieën keept. “Die doet ook nog met de pupillen mee.” Ook speelt Kids United vanaf het begin regelmatig tegen E-teams. “Dan vraag ik de E-pupillen om wat minder goed te voetballen. Als de wedstrijd begint vinden ze het vaak wel lastig, maar na een tijdje geven ze bewust een keer een verkeerde pass en dan kunnen wij ook even scoren.” Kukler zegt dat het voor zulke jongens zowel een leuke als een nuttige ervaring is. “De meesten hebben nog nooit iemand met down van dichtbij gezien.” Laatst werd hij nog aangesproken door een paar jongens die jaren geleden tegen Kids United hadden gevoetbald. Ze vertelden hoe bijzonder leuk ze die ervaring vonden. In 2011 werd Kids United geadopteerd door FC Groningen. Dit betekent niet dat ze financieel gesteund worden, maar wel dat FC Groningen spelers en technische staf inzet bij clinics en meehelpt om de naamsbekendheid te vergroten. Bovendien mogen de spelers in een echt FC-Groningen-tenue op het veld staan.

Schilderij

Kukler vertelt dat hij kinderen vaak ziet opbloeien. “Een kind met autisme bijvoorbeeld, daar is vaak steeds beter contact mee te krijgen. Dat gaat heel langzaam, maar je merkt het wel. Ouders vinden het ook heel bijzonder. En daar hoef je niet eens zoveel voor te doen, gewoon lief zijn voor al die kinderen en lekker voetballen met elkaar.” Ook de ouders hebben hun weg gevonden bij Kids United. Doordat er geen contributie wordt gevraagd, en er dus een beperkt budget is, kan de veiligheid van de kinderen alleen gegarandeerd worden door per kind een ouder aanwezig te laten zijn op de training. “En dat is een heel sociaal gebeuren. Die ouders delen de zorg van hun kinderen met elkaar.” Wat voor Kukler begon als een project op de woensdagmiddag is inmiddels zijn voltijdbaan geworden, mogelijk gemaakt door de hoofdsponsor. Hij organiseert trainingen en wedstrijden en onderhoudt contacten met sportopleidingen die stagiaires leveren. Ook organiseert hij steeds vaker activiteiten buiten het voetbalveld, zoals paardrijden of een basketbaltraining. Zijn droom? “Een eigen accommodatie zodat we iets kunnen betekenen voor deze doelgroep in de hele provincie Groningen. Als er door de overheid 150 miljoen aan een schilderij wordt uitgegeven dan kan er toch ook wel drie miljoen af voor dit goede doel?”

Auteur

Marc Jansen