Buitenspel | Terugkeer naar twee spitsen?

Groningen

In verband met interlandvoetbal ligt de eredivisie komend weekend stil. De clubs kunnen daardoor alvast even hun aandacht verleggen naar volgend seizoen. Vóór 1 april moeten zij aan spelers met een aflopend contract bekendmaken of zij met hen willen doorgaan of niet.

De A-selectie van FC Groningen telt vijf spelers met een aflopende verbintenis onder wie Michael de Leeuw. Interessant is dat de topscorer de Leeuw open staat voor contractverlenging. Wanneer FC Groningen serieus met hem door wil, moet de club afstappen van de huidige speelwijze met één spits. De Leeuw is geknipt voor een speelwijze met twee spitsen, waarbij hij op twee manieren bruikbaar is: als tweede spits, of als voorste aanvallende middenvelder in een linie van vier. Voor een terugkeer naar 4-4-2 is wel wat te zeggen. Veel zelfs. Wie de geschiedenis van de club bestudeert, ziet dat FC Groningen zijn beste en spectaculairste jaren beleefde wanneer er met twee spitsen werd gevoetbald. In 1985-1986 werd FC Groningen vierde met het spitsenduo Peter Houtman-Johan de Cock en in 1990-1991 zelfs derde met het koppel Hennie Meijer-Milko Djurovski. In Euroborg was FC Groningen het meest succesvol met de tandems Glen Salmon-Erik Nevland, Luis Suarez-Nevland en later Filip Kostic-Richairo Zivkovic. In alle gevallen voetbalde FC Groningen met een middenveld in een ruit, waarin ruimte was voor twee aanvallers; eentje centraal achter de spitsen en eentje hangend op een van beide vleugels. De huidige selectie lijkt geknipt voor dit systeem. Denk aan een spitsenkoppel Alexander Sørloth-Michael de Leeuw of Sørloth-Mimoun Mahi met De Leeuw daar vlak achter. De clubleiding mag scheidend hoofdtrainer Erwin van de Looi best vragen daarmee alvast te experimenteren.

Wim Masker


Auteur

Marc Jansen