15.000 km, 8 tijdzones, 1 Panda

Groningen

Abel Spithorst -“Ik weet niet wat wát is onder de motorkap”-  en Luca Germani -“Ik kan wel een lampje vervangen”- rijden op dit moment ergens in Oost-Europa. Eindbestemming: Mongolië. “Als alles goed gaat onderweg, dan is de reis mislukt.”

Door Arjen J. Zijlstra

“Het idee om mee te doen met de Mongol Rally is natuurlijk ontstaan in een bar. Waar anders”, vertelt Abel Spithost (23) met een olijke blik in de studentenhuiskamer van zijn reisgenoot Luca Germani (25). “Op het eerste gezicht is onze deelname een van de meest onverstandige dingen om te doen, maar ik verwacht in elke geval dat we meer lol dan ooit gaan hebben.'' Afgelopen zondag startte de twaalfde editie van de Mongol Rally in Engeland. Bijna vierhonderd autootjes met een motorinhoud van maximaal 1.2 liter zetten koers richting de finish bijna 15.000 kilometer verderop. Dat de auto een kleine motor met hebben is een van de weinige regels van de Rally. Een andere regel is dat je als team minimaal 1000 euro moet schenken aan een goed doel. “Het is inderdaad het tegenovergestelde van Parijs-Dakar”, zegt de Italiaanse student Germani. “Er is ook niemand die wint, het gaat vooral om het avontuur.” Hij en Spithost leerden elkaar in 2014 kennen tijdens de Masterstudie International Relations. Al vrij snel ontstond er een vriendschap, die ze nu dus sterk genoeg achtten om in een aircoloze Fiat Panda door landen als Turkije, Iran, Georgië, Armenië, Turkmenistan en Kazachstan te trekken. “Omdat we een duidelijk doel voor ogen hebben,  verwacht ik niet dat we onderling veel onenigheid krijgen. Hooguit een woordenwisseling af en toe, maar dat hoort erbij.”

Magneetje

Spithorst en Germani vertellen dat ze vorig jaar al overwogen om dat jaar deel te nemen, maar het bleek al snel dat dit niet haalbaar was omdat er vooraf toch nog wel veel geregeld moest worden. Want avontuur mag dan voorop staan, zonder visa kom je nergens buiten Europa. Inmiddels hebben ze er al een zestal tripjes naar consulaten in Den Haag en Brussel opzitten. Daarnaast moest er ook geld ingezameld worden om de reis te bekostigen. De totale kosten, inclusief het geld voor het goede doel, hebben ze geraamd op zo’n 10.000 euro. Inmiddels hebben ze meer dan dit bedrag binnengehaald. Maar omdat de exacte onkosten lastig vast te pinnen zijn en omdat alles wat ze overhouden naar Stichting MS-research zal gaan, staan ze nog steeds open voor donaties. “Voor sommige donateurs die een bepaald bedrag gegeven hebben, moeten we onderweg een cadeautje kopen”, vertelt Spithost. “Gewoon iets simpels”, voegt Germani toe. “Maar ik denk dat mijn moeder echt wel heel blij is met een koelkastmagneetje uit Oezbekistan. Het gaat om het verhaal erachter.” Voor donateurs die iets minder gedoneerd hebben zullen ze onderweg een kaartje versturen vanuit een bijzondere locatie.

Stickers

Even voor het interview was Spithost aan het knippen in een stickervel met daarop het hoofd van een vriend. Hij had geld gedoneerd onder de voorwaarde dat zijn gelaat op hun auto zal prijken. Uiteraard ludiek bedoeld en iets minder vreemd als je bedenkt dat de auto vol sponsor-stickers zit, van (vooral Italiaanse) bedrijven die ook een duit in het zakje deden. Zelfs de basisschool van Germani is met een sponsorsticker vertegenwoordigd. “Ik vertelde het verhaal aan de directeur van de privéschool waar ik op heb gezeten en hij was meteen enthousiast.” Leerlingen mochten een tekening maken en op de website van de reizigers werd gestemd welke uiteindelijk op de auto geplakt zou worden. Als je nu door je oogharen kijkt lijkt het door de stickers, en extra grote schokdempers die onlangs geplaatst zijn, zowaar een beetje op een Rallywagen.

Iran

“Ik ben nog nooit zo onvoorbereid op reis gegaan”, zegt Spithost. “Ik heb nog geen reisgids in mijn hand gehad. Deze manier van reizen vind ik heel waardevol om eens te ervaren. En in zekere zin hoop ik haast dat er iets misgaat, zo lang we maar wel gezond de finish halen natuurlijk.” Germani: “Als er niks kapot gaat of als we nergens smeergeld hoeven te betalen dan is dat een teleurstelling.” Lachend: “Als alles goed gaat onderweg, dan is de reis mislukt.'' Toch voorzien ze geen grote problemen en willen ze zelfs met hun reis laten zien dat je prima door ‘onveilige’ landen kunt reizen. Spithost: “Wat wij doen is iets riskanter dan twee weken aan het strand liggen, maar als je bijvoorbeeld in Iran bent en je gewoon normaal gedraagt dat is het een hartstikke veilig land waar aardige mensen wonen.” En verder hoopt Germani tijdens deze reis zijn hoofd weer terug op zijn schouders te krijgen. “Zo omschrijft mijn vader dat. Als ik weinig plan en dus niet met mijn hoofd in de lucht zit, dan voelt dat voor mij heel relaxed. Ik verwacht dat tijdens deze reis ook te ervaren: gewoon achter het stuur, in het hier en nu, en openstaan voor wat zich voordoet.” www.acruiseofqings.com

Auteur

Redactie