FC Groningen wil stadion vol spelen

Groningen

Twee keer vijfde, eenmaal zesde, vier keer zevende en driemaal achtste. In elf jaar Euroborg is FC Groningen tien keer bij de eerste acht geëindigd. Het is al bijna normaal.

Door Wim Masker De jongste generatie supporters weet niet beter of hun FC Groningen eindigt in het linker rijtje. Het seizoen 2010-2011, waarin de club onder trainer Pieter Huistra als veertiende eindigde, was de uitzondering op wat een regel lijkt, maar het uiteraard niet is. Meer vermaak Waar de aanhang van de redelijk goede tot goede prestaties de laatste jaren niet meer opgewonden raakt – de bekerwinst uitgezonderd – daar is de kritiek op de speelwijze toegenomen. En niet ten onrechte. Te vaak leverden de thuiswedstrijden te weinig spektakel op. Het spel was de laatste seizoenen niet slecht, maar wel te vaak saai. De bal ging te veel breed of terug, en dan ook nog in een laag tempo. De clubleiding deelt de kritiek van de aanhang en heeft de vernieuwde technische staf als opdracht meegegeven om voor meer vermaak te zorgen. Intentie zichtbaar Oefenwedstrijden zijn qua uitslagen van weinig waarde, maar je kunt er wel de intenties van de technische staf in terug vinden. Veranderd ten opzichte van vorig seizoen is dat er wat sneller diep wordt gespeeld. De middenvelders zijn meer in beweging, waardoor de centrale verdedigers gemakkelijker een aanspeelpunt vinden. De nieuwe aanvalsleider Tom van Weert is ook een beter aanspeelpunt dan zijn voorganger Michael de Leeuw. ‘Guardado’ De nieuwe linkermiddenvelder Ruben Jenssen kan een belangrijke speler worden. Tegen Southampton deed zijn rol een beetje denken aan die van Guardado bij PSV. De ervaren Noor heeft een goede techniek en ziet snel waar de ruimtes liggen. Daar zou met name Jesper Drost wel eens van kunnen profiteren. De slimme loopacties van de aanvallende middenvelder werden vorig seizoen te weinig op waarde geschat. Meer vrijheid Faber heeft voor zijn voorste linie keus te over. Zelfs als spits Danny Hoesen en een van de vijf vleugelspelers zouden vertrekken, zijn alle posities nog dubbel bezet. Wie er straks in de aanval spelen, laat de nieuwe hoofdtrainer afhangen van de fitheid en vorm van zijn aanvallers, maar ook van de min- en pluspunten van de tegenstander. Faber is een trainer die houdt van een strakke verdedigende organisatie, maar die in balbezit zijn spelers veel vrijheid geeft. In oud-aanvaller Peter Hoekstra heeft hij een assistent met dezelfde visie. Met de tactisch ijzersterke Marcel Groninger als andere assistent is er in de trainersstaf een interessante, nieuwe mix ontstaan.

Auteur

Redactie