Johan Meijering: ‘Als iets mij raakt, kom ik in actie’

GRONINGEN

Van tango, kunst en wonen tot vuurwerk, kunstvervalsing en het Groninger Forum. Johan Meijering zet via initiatieven, stichtingen en boeken zijn hartstochten en diepe ergernissen op de maatschappelijke kaart. “Denk niet dat je alleen niks kunt bereiken.”

Door Arjen J. Zijlstra

“Toen onze bus van de weg raakte, zag ik de bergen en het maanlicht en dacht: ik sjees zo de hemel in. Er leek geen einde aan te komen. Het voelde als een sprookje. Tot de klap kwam en we 3 keer over de kop gingen. Ik was stomverbaasd dat ik nog leefde.” Na dit ongeluk in 1976 lag Johan Meijering (69) een maand in een Oostenrijks ziekenhuis. Hij toont een krantenfoto van de bus in de sneeuw. “Hier kom je normaal gesproken niet levend uit. Door die bijna-doodervaring ben ik zo verschrikkelijk dankbaar geworden dat ik leef. Elke dag weer.” Eenmaal hersteld hakte hij uiteindelijk een aantal belangrijke knopen door, zoals het beëindigen van zijn huwelijk. “Ik ben als een ander mens verder gegaan.” Maar ook in de periode voor het ongeval waren er al wat verschuivingen in zijn leven. Zo werkte hij 2 jaar daarvoor nog als politieagent in Leeuwarden. Een beroepskeuze waarmee hij de militaire dienst kon ontlopen. Dat hij geen blauw hart had, bleek al op de politieacademie. “Ik was goed in sport en had geregeld dat ik daarvoor extra mocht trainen. Zodoende hoefde ik ’s ochtends al die flauwekul zoals het hijsen van de vlag niet mee te maken. De politie paste helemaal niet bij mij.”

Hernia

In de 7 jaren dat Meijering als agent werkte in Leeuwarden, probeerde hij uit het uniform te komen door opleidingen te volgen waarmee hij bij de zedenpolitie zou kunnen werken. Maar toen bleek dat een functie in die richting er niet in zat, leverde de pacifistische agent zijn dienstwapen in. Precies een maand nadat hij niet langer dienstplichtig was. Meijering voltooide daarna verschillende opleidingen en studeerde af als socioloog. Hij kwam te werken als beleidsmedewerker stadsvernieuwing bij de gemeente Leeuwarden. Maar een bedrijfsongeval, waarbij hij een zware hernia opliep, luidde het einde in van dit werk. Een intensieve revalidatie en operatie hielpen niet. Zodoende kreeg hij op zijn 43ste een invalidenpensioen toegekend. Een erg grote overgang, maar Meijering bedacht een bijzondere oplossing om niet in het zwarte gat te vallen…

Kijkbungalow

Omdat zijn toenmalige vriendin een baan kreeg in Groningen, verhuisden ze naar een bungalow in de Minerva-wijk in Hoogkerk. Dat, voor vroege jaren '90-begrippen, modern vormgegeven huis vol moderne kunst, besloten ze open te stellen voor publiek. “Mijn kennis die ik in de loop der jaren had opgedaan met bouwen, verbouwen, en inrichten wilde ik delen met andere mensen. Ik heb ook een jaar een makelaaropleiding gevolgd in Zwolle. Zo ontstond het idee om rondleidingen te houden. Ik gaf als het ware college over architectuur, bouwkundige zaken, vormgeving en design. Ik heb van mijn leven nog nooit zo’n leuke ‘baan’ gehad.” In de 4 jaar dat mensen op afspraak het huis konden bezichtigen, ontvingen ze ruim 13.000 bezoekers. Vrijwel elk denkbaar nieuwsmedium besteedde er aandacht aan.

Tango

Op een feestje had iemand Meijering eens verteld dat het goed zou zijn voor zijn hernia om te gaan volksdansen. Daar kon hij zich weinig bij voorstellen. Maar toen hij enkele jaren daarna deelnam aan een proefles Argentijnse tango, was hij op slag verkocht. En als Meijering ergens door bewogen wordt, dan wil hij iedereen daarin laten meedelen. Op zijn cv staat dan ook 22 keer het woord initiatiefnemer, negen keer oprichter en zes keer organisator. Zijn website www.johanmeijering.com geeft een mooi overzicht. Wat betreft de tango richtte hij onder andere in 1999 La Pasión op. Een centrum voor Argentijnse Tango en multiculturele activiteiten aan de Nieuwe Boteringestraat.

Tegen geweld

Maar ook zaken waar hij zich enorm aan stoort, wil hij soms onder bredere aandacht brengen. Zoals consumentenvuurwerk, waar hij slechte ervaringen mee heeft. Hij pleit bij beleidsmakers voor een oudjaar waarin alleen nog maar plek is voor vuurwerkshows. Ook schreef hij twee boeken over dit onderwerp. “Ik ben tegen alle vormen van geweld. Het gebruik van vuurwerk ervaar ik ook als een vorm van geweld. Vuurwerk wordt vaak als wapen gebruikt door gericht met vuurpijlen te schieten richting mensen, dieren, huizen en gebouwen.” Maar ook hoe de gemeente Groningen in zijn ogen de bouw van het Forum doorzet zonder dat er draagkracht is onder bevolking, vindt hij gewelddadig. “Als overheden met hun communicatie de bevolking misleiden en daardoor manipuleren vind ik dat geweld.” Het bericht dat hij even voor het interview vernam over een pas gestarte handtekeningenactie van actiegroep ‘Forum Nee’, verguldt hem dan ook zeer.

Invloed

“Als dit soort feiten mij diep raken, kom ik in actie door in de pen te klimmen. Om zo maatschappelijke misstanden op de agenda te krijgen, in de hoop dat er een debat ontstaat in onze samenleving.” Maar heeft hij ook het gevoel dat er naar hem geluisterd wordt? “Jazeker. Neem het slepende proces dat ik heb gevoerd om te bewijzen dat mij valse kunstwerken zijn verkocht. Dat heeft uiteindelijk opgeleverd dat er nu een terugkerend internationaal congres ‘Authentication in Art’ is in Den Haag over kunstvervalsing.” “En toen ik in Hoogkerk actie voerde om een geluidswal te verlengen, lukte dat ook. En mijn aanbevelingen over vuurwerk worden nu gebruikt door beleidsmakers. Zo kan ik veel meer voorbeelden noemen. Dus denk niet dat je alleen niks kunt bereiken.”

Auteur

Marc Jansen