Buitenspel | Nieuwe trend: 3-4-3

Groningen

[caption id="attachment_52811" align="alignright" width="100"] Wim Masker.[/caption]

De Primera Division is sinds enkele jaren de beste competitie van Europa, op de voet gevolgd door de Bundesliga. De Engelse Premier League is al lang niet meer de beste competitie, maar geldt alom wel als de zwaarste. Nergens ligt het tempo zo hoog, zijn de fysieke duels zo intens en volgen de wedstrijden elkaar zo snel op. Zelfs internationals uit de andere toplanden hebben doorgaans langere tijd nodig om zich aan te passen. Alle Engelse topclubs staan onder leiding van buitenlandse topcoaches. Met de recente komst van vernieuwers als de Duitser Jürgen Klopp (Liverpool FC), de Italiaan Antonio Conte (Chelsea) en de Spanjaard Pep Guardiola (Manchester City) is de Premier League alleen nog maar aantrekkelijker geworden voor tactische fijnproevers. Conte en Guardiola stonden zaterdag in Manchester tegenover elkaar. Chelsea (Conte) versloeg City (Guardioala) met 3-1, maar vergeet de uitslag, die kwam min of meer per toeval tot stand. Beide trainers kozen voor 3 verdedigers, 4 middenvelders – waarvan 2 controleurs – en 3 aanvallers. Maar er waren duidelijke accentverschillen. Guardiola speelde in aanvallend opzicht in de visie van Cruyff: met 1 spits (Agüero), 2 vleugelspelers (Navas en Sané) en daarachter 2 aanvallende middenvelders (De Bruyne en Silva). Conte koos voor 2 zogenoemde wingbacks aan de zijkanten van zijn middenveld (Moses en Alonso) en liet zijn aanvallers Hazard en Pedro als dynamische binnenspelers achter spits Costa opereren. Het leverde een zinderende wedstrijd op, die als schaak- én als kijkspel kon boeien. 2 technisch vaardige, topfitte ploegen die in hoog tempo zochten naar de ruimte in de defensie van de tegenpartij. City en Chelsea bewezen eens temeer dat topvoetbal ondanks de ‘grote belangen’ nog steeds adembenemend goed kan zijn.

Wim Masker


Auteur

Marc Jansen