Richard Bolhuis omarmt het mysterie

GRONINGEN

Van het Van Gogh-Museum tot het kerkje in Oostum hield Richard Bolhuis kunstperformances met beeld, muziek en geluid. Met zijn band House of Cosy Cushions speelde hij onder andere in Paradiso. Een rode draad? “Het gaat om het omarmen van het mysterie.”

Door Arjen J. Zijlstra

“Zodra je mijn werk gaat duiden, ga je al snel over-analyseren. Dan voelt het ineens complex. Veel mensen willen ook weten hoe mijn muziek zich verhoudt tot mijn beeldende kunst. Maar dat is net zoiets als vragen: hoe staan je ogen in verhouding tot je benen? Ik zie mezelf als één geheel.” “Als ik samenwerk met mensen voelt het voor mij ook als één geheel. De mensen die zich met de beelden bezighouden richten zich ook op de muziek, net zoals de muzikanten zich ook richten op de beelden. Alles staat naar mijn idee met elkaar in verbinding. Dus als je dat uit elkaar gaat trekken dan wordt het een soort gevecht. Een gevecht met jezelf.”

Dierlijk

“Bij een optreden is ook het publiek er heel erg bij betrokken. Of het nou bij een performance is met video, belichting en abstracte muziek of bij een concert, de muzikanten en het publiek worden als het ware één organisme. Je wordt bijna één dier. Er gaat een heel rauwe dierlijke energie vanuit. Muziek is voor mij sowieso heel dierlijk. Vooral als ik zing. Dan komt het echt uit mijn lichaam. Een soort oerkracht.” “De kunstenaars met wie ik me verbonden voel – Vincent van Gogh, Charlotte Salomon en Francesca Woodman – zijn mensen die vanuit hun onderbuik creëerden. Dat heeft iets dierlijks. Wij zitten hier te praten en daarbuiten zie je de bomen. Maar wij zijn als mensen ook een geïntegreerd onderdeel van de natuur.”

Mysterie

“We leven in een wereld waarin mensen heel erg bezig zijn te classificeren om op die manier dingen voor een heel groot deel te verklaren. Bij mij gaat het juist om het omarmen van het mysterie. Kijken als een kind waarbij verwondering voorop staat. Daarom zijn mijn kinderen ook een enorme bron voor mij. Als ik mijn oudste zoon zie tekenen, denk ik: dit is eigenlijk ook zoals ik teken, maar hij gaat nog een stapje verder. Hij laat echt helemaal los.” “Maar ik ben hartstikke blij met waar ik nu ben, ik wil echt niet meer kind zijn hoor. Die behoefte heb ik helemaal niet. Maar als ik mijn zoon zie tekenen dan is dat voor mij wel een enorme bron. Een bron van vrijheid. Misschien ook wel een bron van liefde. Dat het niet gaat om jezelf te bewijzen, of om jezelf te positioneren. Het gaat er puur om je te uiten. En in verbinding te staan met wat je doet.”

Creatie

“Ik kan heel goed begrijpen dat sommige mensen niks met mijn werk hebben. Net zoals ik niet zo heel veel heb met werk dat heel erg concreet is en zich heel erg wil positioneren. Mijn werk ontstaat heel erg vanuit een soort onderbewustzijn. Daarom wordt het vaak ook wel beschreven als duister. Maar in die duisternis is ook ruimte voor creatie. Die kant zit er evengoed aan.” “Wat ik maak is heel intuïtief, dat kun je niet categoriseren. Iedereen ervaart het op zijn eigen manier. Als ik zelf een kunstwerk bekijk van een kunstenaar dan probeer ik het ook zo open mogelijk te benaderen. In een museum voel ik me dan ook nooit geroepen om een bordje te lezen wat ergens bijhangt. Als ik in een museum ben, wil ik erváren.”

Roots With No End

“Vrijdag 31 maart houd ik in De Synagoge een installatie-performance, ‘Roots With No End’. Die naam is niet bedoeld om te omlijsten zoals een bordje. Maar om de verbeelding open te breken. Ik ben daar nu bezig met het maken van wand- en pleintekeningen. Die avond zijn er filmloops van mij te zien en soundscapes van mij te horen. En ik heb verschillende muzikanten uitgenodigd, twee uit Ierland en twee uit Nederland, om met mij muziek te maken. Een deel van die performance is abstract en een deel bestaat uit liedjes. Dat vloeit allemaal in elkaar over.” “Ik ga er zo weer naartoe om verder te werken aan een tekening op het plein van de binnenplaats daar. Ik vind het heel fijn om op pleinen te tekenen. Zodat mensen zoiets hebben van: o mag ik daar wel op lopen? Ja natuurlijk, het is maar een tekening. Ik heb ook steeds meer de neiging om te tekenen in de natuur omdat het dan weer door de natuur aangetast wordt. Misschien zelfs verdwijnt. Mijn werk is ondergeschikt aan de natuur.” De installatie-performance ‘Roots With No End’ is vrijdag 31 maart om 20.00 uur in De Synagoge in de Folkingestraat 60. Entree: 8 euro. Lees meer ‘interviewportretten’ van de hand van Arjen J. Zijlstra

Auteur

Marc Jansen