Buitenspel | Oranje déjà vu

Groningen

[caption id="attachment_67794" align="alignright" width="120"] Wim Masker.[/caption]

Falende bondscoach weg, probleem opgelost? Allerminst. Ook Danny Blinds opvolger loopt straks tegen de beperkingen aan van een middelmatige generatie. Zoals Blinds ervaren, ook al falende, voorganger Guus Hiddink evenmin presteerde met het puikje van het Nederlandse voetbal. De keerzijde van succes is dat het snel als normaal wordt ervaren. Als de standaard. Typisch Nederlands is dat niet, in het buitenland is de hang naar oude glorietijden net zo groot. Stokoude Oostenrijkers en Hongaren denken vol weemoed terug aan de jaren vijftig toen hun landen een periode van korte en explosieve voetbalbloei doormaakten. In Nederland is het voetbal van Oranje op het WK van 1974 in Duitsland de nauwelijks te evenaren standaard. Het Nederlands elftal liet superieur voetbal zien, maar verloor in de finale – nog verdiend ook – met 2-1 van het gastland. Zo goed als in 1974 heeft het Nederlands elftal nooit meer gevoetbald. Johan Cruyff de absolute uitblinker van toen, was op het hoogtepunt van zijn carrière. Blijkt achteraf. Twee jaar later stelden Cruyff en de andere grootheid Wim van Hanegem hevig teleur op het EK van Joegoslavië. Oranje is in succesvolle perioden altijd afhankelijk geweest van exceptioneel talent. Een goede jeugdopleiding is belangrijk, maar toptalent wordt geboren. Het Oranje van nu is voornamelijk aangewezen op spelers geboren tussen 1985 en 1995, een generatie bij wie dat buitengewone talent veelal ontbreekt. Het doet denken aan het Oranje tussen 1978 en 1986. De creatieve toppers van toen zoals Jan Peters, Frans Thijssen, Arnold Mühren en Michel Valke waren prima voetballers, maar ontbeerden de extra klasse en persoonlijkheid die we nu ook weer missen. Oranje kan beter dan onder Hiddink en Blind, maar niet veel beter.

Wim Masker

Lees meer columns van Wim Masker

Auteur

Marc Jansen