Kim Oosterhoff blogt over haar burn-out

GRONINGEN

Kim Oosterhoff (21) werd twee jaar geleden geveld door een burn-out. Langzaam krabbelde ze weer op en al tijdens dat herstelproces begon ze een blog: Go For A Burn-Out Victory. “Uiteindelijk ben ik mijn burn-out dankbaar.”

Door Arjen J. Zijlstra

“We kunnen als mensheid van alles, we kunnen zelfs lopen op de maan. Maar anno 2017 zijn we blijkbaar nog niet in staat om onze gevoelens aan elkaar te tonen, te vertellen hoe we ons werkelijk voelen.” Dit ontdekte Kim Oosterhoff langzaam maar zeker sinds ze haar blog Go For A Burn-Out Victory begon. “Ik heb sinds ik blog heel wat what-the-fuck-momentjes gehad. Iemand schreef me via de Facebook-chat bijvoorbeeld: ‘Ik vind je berichten heel leuk, maar ik durf ze niet te liken omdat mijn Facebook-vrienden die likes ook kunnen zien.’ Ik had me van tevoren niet gerealiseerd dat het taboe zo groot zou zijn.”

Geen gips

Maar Oosterhoff begon na een paar weken bloggen zelf ook weleens te twijfelen. “Toen ik begon met het blog was het anderhalf jaar na mijn burn-out en ging het een stuk beter met mij. De eerste berichten die ik toen plaatste, waarin ik open was over waar ik tegenaan liep, had ik een paar weken daarvoor geschreven. Maar toen het na een paar weken bloggen weer wat minder met mij ging – want zo’n herstelproces is een golfbeweging – realiseerde ik me opeens: als ik dit nu opschrijf weten mensen dat het nú niet goed met me gaat.” “Maar toch besloot ik: ik moet nu echt doorschrijven. Juíst nu doorschrijven. Zodat mensen die het niet hebben ook een beetje een beeld ervan krijgen. Dat burn-out echt bestaat. Dat je na een burn-out gewoon hartstikke ziek bent, alleen dat zie je niet want je hebt geen gips.”

Burn-out

Oosterhoff was een ambitieuze student Docent Theater toen de burn-out toesloeg. “Ik was in een winkel. Opeens voelde ik me duizelig en had het gevoel elk moment te kunnen flauwvallen. Ik wist nog te thuis te komen in mijn studentenkamer. Meteen viel ik in een diepe slaap, midden op de dag. Dat was helemaal niks voor mij.” “Die dagen daarna kon ik amper nog op mij benen staan. Zelfs als ik even rechtop ging zitten in bed, moest ik daarna al snel weer liggen omdat het me te veel was. Twee dagen later zat ik bij de huisarts. Hij verwees me door naar een haptonoom. Pas toen ik een week later bij die haptonoom kwam, las ik wat er op het doorverwijsbriefje stond: burn-out-verschijnselen.” “Ook werd mijn bloed onderzocht. Ik bleek een tekort aan werkelijk alles te hebben. Toen ik dat hoorde, kwam het pas echt bij me binnen. Ik dacht: ik heb mezelf niet alleen geestelijk kapotgemaakt, maar ook lichamelijk. Als ik er nu zo over praat, krijg ik er gewoon kippenvel van. Dat gebrek aan zelfrespect.”

Monoloog

Terugkijkend is het voor Oosterhoff helder dat de burn-out niet zomaar uit de lucht kwam vallen. “Na het afronden van de mbo-opleiding Sociaal Cultureel Werk met als specialisatie theater, begon ik aan de opleiding Docent Theater. Dat ging ook heel goed. Maar naast die drukke studie, waarbij je soms van ’s ochtends negen tot ’s avonds tien op school was, deed ik daarnaast ook nog van alles. Ik speelde bij een theatergroep en gaf zelf zowel theater- als danslessen aan kinderen. Alleen op zondagmiddag had ik een beetje rust.” “Als ik voor de klas iets moest doen, was ik enorm zenuwachtig. Zelfs na een half jaar in die klas had ik dat nog. De laatste opdracht die ik heb gedaan was een monoloog op een schoolavond. Ik was daar wekenlang op gefocust. Ondertussen werd ik steeds vermoeider.”

Geen balans

De monoloog ging heel goed, maar Oosterhoff kon er naderhand niet van genieten. “Het is normaal als je een beetje angstig bent voor een voorstelling, maar als het daarna goed gaat krijg je een ontlading. Dat is een heerlijk gevoel. Maar die ontlading kwam nu niet. De balans was helemaal zoek.” De week daarna wilde ze weer gewoon de draad oppakken, totdat de burn-out daar een stokje voor stak. “Op adrenaline heb ik die monoloog nog kunnen spelen. Maar toen ik daarna als vanouds verder wilde gaan, was het alsof mijn lichaam zei: Ho, dat gaan we niet doen, nu móet je herstellen.” Maandenlang kon ze niet veel meer dan rusten en slapen, heel veel slapen. “Het was echt verschrikkelijk en ik had ook geen uitzicht dat het ooit beter zou worden.” Maar langzaam maar zeker – na enorm veel rust en onder andere mindfulness – begon er toch hoop te gloren. In september was ze zelfs weer in staat om haar werk als dansdocent op te pakken. Eveneens schreef en regisseerde ze een jeugdtheaterstuk.

Dankbaar

“Wat heb ik geleerd sinds die burn-out is dat ik niet alles zelf hoef te doen. Vroeger durfde ik niet taken uit handen te geven. Het bijzondere is dat sinds ik dat wel durf alles veel soepeler verloopt. Ik ben ook een veel opener persoon geworden, en dat krijg ik ook weer terug van de mensen met wie ik samenwerk.” “De verleiding om te veel hooi op mijn vork te nemen zal altijd blijven. Dat is trouwens best een enge gedachte. Maar ik haal nu veel meer uit het leven. Geniet meer van het moment. Uiteindelijk ben ik mijn burn-out dankbaar.” Interesse om deel te nemen aan een burn-out-steungroep? Stuur dan een berichtje via de site of Facebookpagina van Go For A Burn-Out Victory. Website: www.goforaburnoutvictory.wordpress.com. Lees meer ‘interviewportretten’ van de hand van Arjen J. Zijlstra

Auteur

Marc Jansen