Ypie de Boer: relaxter na crazy fietsavontuur in Nieuw-Zeeland

GRONINGEN

Ypie de Boer trok twaalf weken lang op haar fiets door het betoverende, en bij vlagen fietsonvriendelijke, landschap van Nieuw-Zeeland. “De route die ik vooraf in mijn hoofd had, liet ik los.”

Door Arjen J. Zijlstra

“Ik weet nog dat ik Takaka Hill beklom met volle bepakking. Een wielrenner kwam naast me fietsen. Na even met elkaar gesproken te hebben, zei hij uiteindelijk: ‘I think it’s awesome and crazy’. Waarom awesome, vroeg ik. Omdat je het dóet, antwoordde hij. En waarom crazy? Zijn antwoord: ‘Omdat je het dóet!’.” Met een gemiddeld stijgingspercentage van 8 procent was dit een van de steilste beklimmingen in Ypie de Boers fietstocht over het Noorder- en Zuidereiland van Nieuw-Zeeland. “Ik denk dat er van de 2000 kilometer niet meer dan 100 vlak waren.” Toch was ze er niet op uit een prestatie neer te zetten. “Mijn doel was genieten.” Iets wat een uitdaging op zich was voor de leraar Lichamelijke Opvoeding, die normaal gesproken het liefst meetbare doelen stelt en niet vies is van een beetje prestatiedrang. “Op een dag wilde ik naar een mooi dorp fietsen. Na al drie klimmen te hebben gehad, bekeek ik de kaart en zag dat er nog twee pittige zouden volgen. Toen vroeg ik mezelf af: is dit nou wat ik wil? Nee. En als ik iets niet wil, doe ik het niet. Ik draaide mijn fiets om en ging terug. Ik vond het achteraf zo mooi dat ik dat kón. In het begin was dat best nog lastig, maar ik werd er steeds beter in.”

Verslavend

De Boer raakte definitief verslingerd aan de fiets op haar achttiende. “Toen ik na mijn eindexamen samen met mijn zus op vakantie mocht, kozen we voor een fietsvakantie. We kochten fietstassen, pannetjes en een brandertje. Daarna hadden we nog geld over om in Nederland op fietsvakantie te gaan. Het jaar daarop gingen we naar Frankrijk. Je had nog geen mobiele telefoons, alleen maar papieren kaarten. Dus zie maar hoe je er komt. Tijdens die vakanties ontdekte ik: dit is echt verslavend!” “Door de jaren heen probeerde ik steeds lichter te fietsen. Ik heb nu een heel licht bord, een vouwbeker, een heel klein slaapmatje en uiteraard een lichte tent. Dat soort dingen. Ik denk dat ik in Nieuw-Zeeland heb rondgefietst met zo’n 22 kilo.” Telkens als het woord Nieuw-Zeeland valt, stralen De Boer’s ogen op maximale sterkte.

Vrijuit fietsen

Eenmaal aangekomen onder de evenaar, verbleef ze de eerste dagen bij vrienden, waar meteen een grote uitdaging te wachten stond: het in elkaar zetten van haar fiets. “Die had ik in onderdelen meegenomen in een fietskoffer. Dat in elkaar zetten was wel even een dingetje. Ik hield twee boutjes over en kon maar niet bedenken waar die voor waren.” Toen na de eerste hobbel de bagagedrager losschoot, was ook dat mysterie opgelost. “Voor ik definitief op pad ging, heb ik een fietsenmaker laten nakijken of alles veilig was.” Thuis had ze vrij nauwkeurig een route uitgestippeld. “Maar na een week had ik al zoiets van: ik moet mijn fiets laten bepalen waar ik naartoe fiets. De route die ik vooraf in mijn hoofd had, liet ik los. Dus als het ergens leuk was, bleef ik daar bijvoorbeeld wat langer. Of als ik onderweg iemand tegenkwam die enthousiast vertelde over een bestemming die me aansprak, fietste ik daarnaartoe. Ik wilde gewoon genieten, en dat is helemaal gelukt.”

Verdwaald

Maar dit betekende uiteraard niet dat De Boer geen tegenslag kende. “Tijdens mijn tocht naar Lake Ohau, was ik echt verdwaald. En ik had op dat moment geen internetbereik. Op een bepaald punt moest ik een rivier oversteken. Dus ik moest alles van mijn fiets halen en naar de overkant brengen en daarna ook mijn fiets. Daarna kwam ik twee vissers tegen, die vertelden dat ik helemaal verkeerd zat.” “Toen kon ik die hele rotweg weer terugfietsen. Ik was ’s ochtends om halftien vertrokken en ’s avonds om halfacht kwam ik weer terug op dezelfde camping. Daar heb ik mijn frustratie er wel even uitgeschreeuwd. Dat was echt heel fijn. Maar ik had wel last van een trillend lipje. Een dag later bleek dat er een wegwijzerbordje miste wat ik nodig had. Dus het lag niet aan mij. Zo’n dag zou je nooit willen plannen, maar achteraf is het een leuk avontuur.”

Relaxter

De Boer koos er bewust voor geen reisblog bij te houden, zoals velen doen. “Want dan ben je er overdag alweer mee bezig met wat je ’s avonds wilt plaatsen op je blog. Terwijl ik juist niet iets wilde moeten. Maar ik hield wel een reisverslag bij. Wie weet mondt dat ooit nog eens uit in een boek. De titel weet ik al: It’s all about the Journey. Het gaat niet om het doel, maar om de reis.” Eenmaal thuis was de overgang wel groot. “Ik had twaalf weken buiten geleefd, dus het was enorm wennen.” Uiteraard hoopt ze de opgedane inzichten te kunnen integreren in haar leven in Nederland. “Ik moet nog zien hoe ik dat ga doen, maar ik merk in elk geval wel dat ik een stuk relaxter ben geworden.” Wie veel meer wil horen (en zien) over Ypie de Boer’s ervaringen in Nieuw-Zeeland, kan zaterdag 15 juli zijn hart ophalen tijdens de lezing die ze geeft bij Spac Sport. De lezing begint om 10.00 uur. Verplichte aanmelding kan via groningen@spacsport.nl of 050-7210801.
Meer verhalen van Arjen J. Zijlstra

Auteur

Marc Jansen