Glimina Chakor portretteert ‘nieuwe Stadjers’

GRONINGEN

Glimina Chakor is maatschappelijk werkster, GroenLinks-raadslid en vice-fractievoorzitter. En alsof ze daarnaast nog tijd overhoudt, maakte ze onlangs een film over ‘nieuwe Stadjers’ in Stad. “Net als Aboutaleb kan ik twee werelden aanspreken.”

Door Arjen J. Zijlstra

De film, die geen titel draagt, ging afgelopen donderdag in première in het Floreshuis. Het is een documentaire van 35 minuten waarin Glimina Chakor een aantal ‘nieuwe Stadjers’ portretteert om zo een indruk te geven hoe het is om als vluchteling in Groningen terecht te komen. De portretten worden afgewisseld met straatinterviews met willekeurige voorbijgangers. Na de aftiteling en het applaus kon de zaal van zo’n tachtig mensen − met en zonder migratieachtergrond – uiteraard vragen stellen aan Chakor. Kort daarna konden ze onder genot van een hapje en drankje ‘speeddaten’ om elkaar beter te leren kennen. Liefhebbers hiervoor werden ingedeeld in kleine groepjes. Ze kregen de suggestie van gedachten te wisselen over integratie en hoe er meer contact kan komen tussen nieuwkomers en mensen die hier zijn geboren. De bevindingen werden later die middag gezamenlijk besproken. Ik had het idee dat iedereen in de zaal erg onder de indruk was van de film. Maar is het niet preken voor eigen parochie? Hoe bereik je mensen die… “Iets minder links zijn? Het is natuurlijk het mooist als zoveel mogelijk mensen de kans krijgen om te zien wat voor impact vluchten op een leven heeft. Een aantal mensen uit de zaal zei dat het online moet komen. Die tip neem ik zeker mee, maar ook dan heb je nog steeds die zogeheten filterbubbel.” “Ik zou heel graag deze film in de wijken vertonen en proberen om dan het gesprek aan te gaan. Proberen de verbinding te leggen. Je hoeft het niet met elkaar eens te worden, maar het is wel mooi als iemand er een beeld bij krijgt.” De grootste kans op een divers publiek zal op scholen zijn, lijkt me. “Klopt. Dan zou je vanwege de lengte ook kort bepaalde fragmenten kunnen laten zien en aan de hand daarvan een gesprek of een debat met elkaar aan kunnen gaan. Ik sta heel erg open voor elke suggestie die mensen hebben om het op scholen te vertonen. Ze mogen me altijd benaderen daarvoor.” Kan ik het zien als een partijfilm van GroenLinks? “Nee. Deze film overstijgt eigenlijk partijbelangen. Ik heb er ook bewust voor gekozen om de filmpremière niet te doen in de verkiezingsperiode, terwijl dat wel had gekund. Er zijn twee versies: één met GroenLinks-logo en één zonder. Er is dus de mogelijkheid om het op scholen en dergelijke zonder logo te vertonen.” In de interviews met de nieuwkomers maak je het niet mooier dan het is, maar in de straatinterviews is iedereen wel erg optimistisch. Ben je geen enkele PVV’er tegengekomen? “Niet specifiek PVV’ers. Groningen is op zich best wel een sociale stad, hoor. Het is wel een links bolwerk hier.” “Ik had wel psychiatrische patiënten gesproken die het wel heel leuk vonden om in de schijnwerpers te staan en die vooral heel veel onzin uitkraamden. Die heb ik wel serieus genomen, maar dat hebben we niet in de film gezet.” Maar kritische geluiden van andere mensen? “Ben ik niet tegengekomen. Als dat wel zo was geweest, dan had ik het er ook in gezet. Dan was ik daar het gesprek mee aangegaan. Ik geloof heel erg in dialoog.” En als je de dialoog wilt aanzwengelen tussen culturen, is je Marokkaanse achtergrond dan een voordeel? “Ik kan denk ik wat makkelijker dingen zeggen. Net als Aboutaleb kan ik twee werelden aanspreken. Hij kon als Marokkaan zeggen: ‘Als het je hier niet bevalt, rot op.’ Dat heb ik ook.” “Daarnaast weet ik door mijn achtergrond hoe het is om geen kruiwagens te hebben. Ik heb geen vader die bij Philips een hoge functie heeft of die wethouder is. Ik heb mijn netwerk helemaal zelf moeten opbouwen. Dat is ook de reden waarom ik me in de politiek zo hard heb gemaakt voor anoniem solliciteren. En voor het instellen van de Diversiteitsprijs, bedoeld voor organisaties die zich inzetten voor meer diversiteit.” Je werd in 2012 uitgeroepen tot sociaal werker van het jaar en houdt je tegenwoordig als Case Manager bezig met huiselijk geweld. Raadslid zijn lijkt me een stuk minder spannend. “Ik vind het juist energiek. Wat er wordt besloten heeft effect en impact op levens van mensen. En die combinatie met mijn werk is heel mooi. Want ik kan in mijn werk dingen signaleren en tegelijk zie ik hoe bepaalde regelingen uitwerken in de praktijk.” “Verder heb je als raadslid ook echt mogelijkheden om zaken te veranderen. Zo is het mede door vragen die ik gesteld heb mogelijk voor alleenstaande studerende ouders om gebruik te maken van de witgoedregeling.” Heb je ook landelijke ambities? “Ja, ik heb wel ambities. Ik merk wel dat mijn persoonlijkheid heel goed past binnen de politiek. In de politiek kom ik tot bloei.”
Meer verhalen van Arjen J. Zijlstra

Auteur

Marc Jansen