Van canvas naar filmdoek

GRONINGEN

Normaliter zwoegt kunstschilder Herman Tulp in zijn uppie op een stilleven of naakt. Nu waagt hij zich - met achter de camera Alex Boerema en als hoofdrolspeler Harry Böhler – aan een speelfilm: Helmfried. “Ik moet opeens met zovéél rekening houden.”

Door Arjen J. Zijlstra

Herman Tulp zet zijn handen om zijn mond als spreekbuis en toetert in de audiorecorder: “Tegen alle lezers van de Gezinsbode wil ik zeggen: vertrouw nóóit op Buienradar!” Tja, in zijn schildersatelier regent het nooit. Daar is hij zowel regisseur als uitvoerende. “Als ik een schilderij maak dan weet ik precies waar het uitkomt, maar nu moet ik opeens met zovéél rekening houden.” “Zo zouden we draaien op een dam in de Hoornseplas. Dus de hele week Buienradar en dergelijke in de gaten gehouden. De vooruitzichten werden steeds beter. Nou, stonden we daar met vijf man in alle vroegte en begint het verdorie toch te plenzen. Dan denk je wel: misschien moeten we toch wat meer binnen filmen.” Het script van Helmfried is dan ook met potlood geschreven: “Ik pas het script aan, aan wat op ons pad komt. Als zich ineens een interessante locatie voordoet waar we mogen filmen of als een goede acteur zich aandient, dan schrijf ik daarnaartoe.” Anders Maar de basis van het verhaal blijft overeind. “Het probleem is dat ik niet te veel wil verklappen. In principe gaat het over een wat labiele man die zijn dagen vult met schilderen en muziek maken. Hij is nog iets verschuldigd aan een rijke topcrimineel op leeftijd. Dan doet hij iets wat hij liever niet had willen doen. En in de loop van de film wordt hij ernstig met zichzelf geconfronteerd.” “Hoe ik op het idee kwam deze film te maken? Ik maakte al wel, ter afwisseling van mijn schilderwerk, soms een kleine documentaire over een persoon die ik bewonder. Dat deed ik in mijn eentje. Zoals bijvoorbeeld over het schildersmodel Geke Hankel. Zo was ik ook bezig een documentaire te maken over schilder en muzikant Harry Böhler uit Delfzijl. Maar na enige tijd bedacht ik: deze man ziet er zo goed uit, zo anders, ik wil een speelfilm om hem heen schrijven. En ik wilde de lat ook eens wat hoger leggen voor mezelf.” Lachend: “Had ik dat maar nooit besloten, want een speelfilm maken is tig keren ingewikkelder.” Keyboard Böhler, die de laatste jaren vooral muzikant is, zingt met name populaire country, rock ’n roll en Nederlandstalige nummers. Daarbij begeleidt hij zichzelf met een keyboard. Böhler: “Ik sta in kroegen en op jaarmarkten, dat soort dingen.” Tulp: “Toen ik hem voor het eerst zag spelen, werd ik geraakt door hoe hij daar alleen op het podium stond. Wat is dit, dacht ik? Hoe motiveer je jezelf hiervoor?” “Ik vind het juist geweldig,” zegt Böhler. “Je hoeft geen afspraken te maken met andere bandleden. Dus je kunt net zo vaak repeteren als je wilt.” Even later toont Tulp beelden van een zingende Böhler: “Bye bye love, bye bye happiness...” Een nuchtere gelijkmatige stem. Het keyboard op een soort katheder waarop staat ‘HB-Music’. Enkele mensen uit het winkelend publiek luisteren naar de zanger, die het voorkomen heeft van een uitsmijter. “I think I'm-a gonna cry-y…” Hoofdrol Hoe was het voor Böhler dat de documentaire kwam te vervallen en hij gevraagd werd de hoofdrol in een film te spelen? “Ik heb al eens bijrolletje gehad in een andere film. In Cold Breezes, van een filmmaker uit Delfzijl. En ik ben figurant geweest bij de landelijke serie Gerede Twijfel. Dus het leek me gewoon ontzettend leuk om te doen.” Is het karakter Helmfried in feite Harry Böhler? “Nee, totaal niet”, zegt Böhler. “In de film doe ik dingen die ik normaal nooit zou doen.” Tulp: “En Helmfried is een beetje labiel en sullig, dat geldt voor Harry helemaal niet.”  Avontuur Tulp: “Hij vervult de rol van Helmfried heel goed. En hij denkt tijdens het filmen ook mee. Daar had ik helemaal niet op gerekend, dat een acteur zou meedenken.” Alex Boerema: “Maar dat iedereen meedenkt, dat heb je natuurlijk automatisch als je er zo met elkaar inzit en niemand een professioneel filmmaker is.” “Ik ben fotograaf, dus ben zodoende al wel veel met beeld bezig. En omdat ik vroeger ook wel in amateurtoneel heb gespeeld, kan ik ook denken vanuit de acteur. Maar het is toch vooral één groot avontuur. Het voor ons allemaal de eerste keer dat we een speelfilm maken.” Iets moois Voor deze low-budgetproductie werken ze ook samen met leerlingen van de opleiding Kunst & Multimedia. Zo zullen drie meisjes een rol spelen en verzorgt Mark Dijkstra het geluid. Ook acteur Rob Engelsman heeft zijn medewerking toegezegd. De opnames, die onder andere plaatsvinden in Böhler’s huis, zullen zeker nog tot de herfst duren. Tulp: “Ik ga het niet afraffelen. Als het nodig is doen we het een paar weken rustig aan en pikken het daarna weer op.” “Weet je”, besluit de regisseur. “We doen allemaal ons uiterste best er iets moois van te maken. Maar ik verwacht echt niet dat ze straks zullen zeggen: De nieuwe Fellini is opgestaan.” Op hermantulp.nl vind je onder het kopje Herman’s Films zijn documentaires.

Auteur

jkunst