Buitenspel | De bal als beste vriend

Groningen

[caption id="attachment_72858" align="alignright" width="120"] Wim Masker Foto: NDC mediagroep[/caption]

Zijn debuut was indrukwekkend. FC Groningen verloor op vrijdag 16 januari 2015 met 2-0 van Ajax in de Arena, maar speelde beter dan de Amsterdammers. Met als grote uitblinker de 20-jarige Simon Tibbling. De kleine Zweed draaide met de bal links en rechts van zijn tegenstanders weg en vond het vervolg bijna altijd in voorwaartse richting. Na afloop sprak hij van de mooiste wedstrijd van zijn leven. Ruim 2,5 jaar later verlaat hij de club. Tibbling scoort zelden, verdedigt nooit echt mee, levert nauwelijks assists, wint geen enkel kopduel, maar bleef desondanks een van de populairste spelers bij het publiek. Hoe dat kan? Zijn waggelloopje is aandoenlijk, zijn balbehandeling bijna perfect, zijn dribbels – hoewel lang niet altijd doelgericht – zijn spectaculair en hebben hem de koosnaam Simon Dribbling opgeleverd. Ik denk dat ook zijn bescheiden, schuchtere uitstraling en pure liefde voor het voetbal Tibbling zo populair hebben gemaakt. De bal is zijn grote vriend. Dat zie je. Tibbling heeft in 2,5 jaar Groningen werkelijk elke gelegenheid aangegrepen om te kunnen voetballen. Tijdens de drie zomers in Groningse dienst gunde de middenvelder zichzelf geen enkele rust. Telkens verkoos hij deelname aan titeltoernooien met Jong Zweden boven een verkwikkende vakantie. Dat is zichtbaar ten koste van zijn spel gegaan, het frisse is eruit verdwenen. Zaterdagmiddag nam Tibbling haast opgelucht afscheid van zijn dankbare publiek. Dat deed hij in het Engels. Na 2,5 jaar Groningen gaat het Nederlands hem namelijk nog steeds niet goed af. Bijzonder voor een Scandinaviër, maar in zijn geval ook wel typerend. Privé was de Einzelgänger hier niet gelukkig. De bal was in Groningen zijn beste vriend en waarschijnlijk ook zijn enige.

Wim Masker

Meer columns van Wim Masker

Auteur

Marc Jansen