4Mijl4You als overlevingsfeestje

GRONINGEN

Anja de Vries werd twintig jaar geleden getroffen door kanker. Om haar 20-jarig overlevingsjubileum te vieren wandelt ze met 84 vrienden, familie en bekenden de 4Mijl4You. Tevens zamelt ze hiermee geld in voor kankeronderzoek.

Door Arjen J. Zijlstra

“Ga je alweer naar het ziekenhuis, vroeg iemand. Ja, zei ik, maar jij gaat toch ook weer naar je werk? Dat is hoe ik het benader: de een gaat naar zijn werk, ik ga naar het ziekenhuis. Het is een knop die ik heb omgezet, maar ik snap dat niet iedereen dat kan. Dat moet bij je karakter passen.” Anja Vries was een sportieve 22-jarige student Milieukunde toen bij haar het hoogste stadium Hodgkinlymfoom werd geconstateerd. Het was het laatste wat ze verwachtte toen ze na een paar weken met aanhoudende ‘griep’, vermoeidheid en gewichtsverlies bij de huisarts langsging. “De eerste klachten kreeg ik tijdens een fietsvakantie in Engeland”, vertelt de Stadjer. “Daar voelde ik ’s nachts botpijn, na een lekker Engels biertje. Ik zocht allerlei redenen. We hadden kilometers gefietst, sliepen op een dun matrasje, maar zogeheten alcoholpijn door kanker, daar denk je niet aan op die leeftijd.” “De huisarts stuurde me door naar het ziekenhuis. Het werd daar snel duidelijk dat het Hodgkin was. Ik weet nog dat ik zei: dat is toch geen kanker? Ik deed aan skaten, korfbalde zeer fanatiek, fietste heel veel en had grote studieplannen. Een ernstige ziekte paste daar totaal niet in. Toen de arts uitlegde wat de ziekte precies inhield, vroeg ik of ik kon blijven korfballen. ‘Nou…’, zei hij. Toen pas besefte ik de consequenties en kwamen bij mij de waterlanders.”

Geschiedenis

In de twintig jaren die volgden onderging De Vries talloze behandelingen, maar de ziekte bleef altijd op foto’s zichtbaar. De meest ingrijpende behandelingen waren een stamceltransplantatie in 1999 en 2011. Die tweede volgde op een periode waarin het betrekkelijk goed ging met haar. Tijdens haar ziekte is ze afgestudeerd en werkte ze tussen 2001 en 2011 drie ochtenden per week bij milieuadviesbureau KNN. “Ik had bij hen mijn afstudeerscriptie geschreven. Ze waren zo tevreden dat ik kon blijven. Ik was daar natuurlijk superblij om, zeker gezien mijn geschiedenis. Mijn ziekte bleef spelen, maar ik wilde niet dat dat het mijn leven ging beheersen en probeerde dan ook zoveel mogelijk mijn ding te doen.”

Duikpak

“In 2011 was het opnieuw goed mis. Na verschillende behandelingen kreeg ik uiteindelijk mijn tweede stamceltransplantatie. Deze keer niet van mezelf maar van een donor. Bij een stamceltransplantatie word je immuunsysteem helemaal afgebroken en van de grond af weer opgebouwd, met als doel dat daarna de kankercellen beter herkend worden en worden opgeruimd.” Deze stamceltransplantatie was redelijk succesvol te noemen. Het lichaam liet een wenselijke afstotingsreactie zien. Iets waarop na een dergelijke behandeling wordt gehoopt. Een nadeel van deze reactie zijn de bijwerkingen. “Ik kreeg onder andere last van verkleving van mijn bindweefsel. Dat voelt alsof je in een te klein duikpak zit. Het vechten tegen de Hodgkin kwam vanaf dit moment op de tweede plaats, het werd vechten tegen de afstoting.” Na een lange zoektocht kwamen De Vries en haar arts uit bij het medicijn Ruxolitinib. “Voor mij is dit middel walhalla. Ik werd soepeler, zodat ik me weer makkelijker kon aankleden en het houdt nu ook nog de Hodgkin onder controle. Het enige nadeel is dat het mijn Hemoglobine-gehalte vermindert. Op dit moment ondervangen we dat met bloedtransfusies om de vier week en proberen we EPO.”

Teambegeleider

Na zo’n transfusie voelt De Vries zich een week relatief fit en vormt bijvoorbeeld traplopen een minder groot obstakel dan anders. “Ik moet heel voorzichtig met mijn energie omgaan, maar dat weerhoudt mij niet om iets te doen, ook niet als ik zieker ben. Afgelopen jaren ben ik teambegeleider geweest bij korfbalvereniging OWK. Superleuk, maar ook echt heel pittig.” “Daar ben ik nu dan ook mee gestopt. Maar ik ben, met beter zelf in te delen activiteiten, nog steeds zeer actief bij OWK. Je kan wel alleen maar gaan liggen en ziek zijn, maar daar word je nog zieker van. Er zijn momenten dat je helemaal niets kan, maar er zijn zeker ook tussendoor wel tien minuten dat je wel wat kan…”

Doneren

Het is duidelijk dat het wandelen van de 6,5 kilometer tijdens de 4Mijl4You op zaterdagavond 7 oktober een grote uitdaging zal zijn voor De Vries. “In eerste instantie zou ik het alleen samen met mijn neefje lopen. Tot ik een paar maanden geleden bedacht dat dit een ideale gelegenheid is om mijn 20-jarig overlevingsjubileum te vieren en tegelijkertijd geld in te zamelen voor kankeronderzoek.” “Ik zag het voor me dat ik met een veertigtal vrienden en familie zou lopen en daarmee 400 euro kon inzamelen voor het kankeronderzoek van UMCG-onderzoeker dr. Bart van de Sluis, dat zich richt op nieuwe behandelmodellen. Ik dacht: dat moet toch lukken? Inmiddels lopen er 84 mensen met me mee en is er meer dan 1700 euro gedoneerd via de pagina die ik heb aangemaakt op geef.nl”: www.geef.nl/actie/ 4mijl4you-na-veel-steentjes-te-hebben-ontvang/.

Eindstreep

Iedereen kan daar nog tot 31 oktober een bedrag doneren. Wie op geef.nl het woord ‘steen’ intypt in de zoekbalk ‘acties’, vindt eveneens de donatie-pagina. Wie op andere wijze wil doneren, kan ook even mailen: anjadevries@kvowk.nl. “Elk steentje dat iemand bijdraagt, hoe klein ook, is van waarde.” Anja de Vries verwacht dat de wandeling een zware kluif wordt.“Maar samen met mijn groep zal ik op karakter en adrenaline zeker de eindstreep halen. Ik zal genieten van elk moment. Twintig jaar geleden raasde ik maar door, maar nu heb ik minder prikkels nodig. Ik zie en geniet veel meer.”
Meer verhalen van Arjen J. Zijlstra

Auteur

admin