Stadjer Linda Nijlunsing over (over)leven in de wildernis van Alaska

GRONINGEN

Stadjer Linda Nijlunsing (61) hield als kind totaal niet van reizen. Toch kan ze nu terugkijken op een leven dat je gerust nomadisch mag noemen. Een van de plekken waar ze neerstreek was Alaska.

Door Arjen J. Zijlstra

“Jááá absoluut: water kan je ruiken. Heeft water voor jou echt geen geur? Misschien is dat dan iets dat bij mij meer ontwikkeld is in de wildernis van Alaska. Je zintuigen staan daar volledig open. Je bent aldoor aan het kijken, luisteren, voelen en ruiken. Hoor je een takje breken, dan kan het een beer zijn. Ruik je water in de winter, dan is er ergens een wak.” “Toen ik na vijf jaren weer in Groningen kwam wonen werd ik overweldigd door alle prikkels. Mijn hersenen moesten weer leren om die veelheid aan informatie te filteren.” Samen met haar pasgeboren zoon verruilde de destijds 37-jarige Linda Nijlunsing een afgelegen blokhut aan de Yukon-rivier voor een huis in Stad. Een definitieve terugkeer die ze totaal niet voorzag toen ze drie jaar daarvoor haar jawoord gaf aan pelsjager ‘Big Jim’.

Oergevoel

Een free spirit met als aantrekkelijke karaktertrek dat het hem vrijwel niets kan schelen wat er in anderen omgaat. En tegelijkertijd: een hork – omdat het hem vrijwel niets kan schelen wat er in anderen omgaat. Een man die zijn eigen eten schiet en onder andere in zijn onderhoud voorziet met de verkoop van pelsen en huiden. Nijlunsing − die zich als twintiger had ontwikkeld van iemand die vanwege de ‘grote’ afstand niet op kamers durfde in Breda tot een globetrotter die ver van de toeristische paden afweek – ontmoette Jim via gezamenlijke vrienden in Alaska. “Ik vond hem helemaal niet leuk. Maar ik nam zijn uitnodiging aan om twee weken in zijn camp te logeren, dan zou hij me een soort survivalcursus geven.” Iedereen die weleens een romantische film heeft gezien, zal het niet verbazen dat Nijlunsing, hoewel ze werkelijk dingen wilde leren over survival en geen enkele interesse had in Jim, uiteindelijk toch voor hem viel. Zoals ze twee jaar eerder was gevallen voor Alaska. “Het leven in Alaska maakt een oergevoel in mij los. Alle franje is eraf. Mensen zijn niet geïnteresseerd in je afkomst en andere poeha, maar in wie je bent en wat ze aan je hebben.”
Lees verder na de foto.
[caption id="attachment_74067" align="aligncenter" width="369"] Linda Nijlunsing in Alaska (eigen foto).[/caption]

Piepschuim

De pelsjager vond in Nijlunsing een harde werker die er ook van genoot mee te helpen met de ruigere klusjes, zoals het zetten van klemmen en strikken. Ook was er een verwantschap qua persoonlijkheid. “We laten allebei ons leven niet bepalen door anderen. We trekken ons eigen plan. Alleen hij is daar veel extremer in. Ik wil tot op zekere hoogte wel aardig gevonden worden en ik zoek verbinding met mensen.” In 2013 schreef Nijlunsing een boek over haar tijd in Alaska: ‘Wildernisjaren’. Het boek geeft een mooi beeld van het dagelijks leven: piepschuim op de toiletbril anders vriezen je billen vast en tuinieren met een geweer binnen handbereik, vanwege de beren. Ook worden de verschillen tussen de twee eigenheimers op rake wijze geschetst. Tot en met het breekpunt waarop de vader van haar baby het verzorgingsinstinct van een ijspegel aan de dag legt. En zij niet anders kan dan vertrekken.

Brokken

Terug in Groningen gaat ze uiteindelijk werken in het onderwijs. Eerst als leraar Maatschappijleer, later als onderwijsmanager en vervolgens als docent Engels. Maar de lust om te reizen verlaat haar nooit. Zo ging ze in 2005 een jaar met haar zoon op wereldreis, waarbij ze ook vier weken in Alaska verbleven. “Mijn tijd daar is uiteraard een heel belangrijk deel van mijn leven geweest, maar ik zie het ook als een van de vele episodes. Ik heb een jaar in Australië gewoond en daar zes maanden op zee gewerkt als kok-deckhand, ik heb twee jaren als reisleidster gewerkt in Azië en zo kan ik veel meer noemen. Dat zijn allemaal brokken in mijn leven.”

Contact

“Maar doordat ik ‘Wildernisjaren’ heb geschreven ligt heel erg de focus op dat verhaal. Ik had verwacht dat de publicatie van dat boek voor mij een vorm van afsluiting zou zijn van die tijd. Maar in zekere zin begon het toen pas. Ik werd erover geïnterviewd op tv, in kranten en glossy’s. Vaak word je dan neergezet als de avontuurlijke vrouw. Maar dat is heel eendimensionaal.” “In de lezingen die ik geef vind ik het dan ook leuk om mezelf van dat voetstuk te trekken. Ik vertel over mijn zwaktes en wat er allemaal mis is gegaan. Dan pas krijg je contact met het publiek.”

Leven is nu

“Mensen vragen vaak of ik dezelfde keuzes gemaakt zou hebben met de kennis van nu. Dan zeg ik: ‘Ja, volg je hart, ook al betaal je de prijs. En je betaalt altijd een prijs’. Dat ik mijn zoon alleen heb moeten opvoeden is zo’n prijs.” “Veel mensen blijven er daarom tegenaan hikken. Maar het leven kan zomaar voorbij zijn. Vijf jaar geleden kreeg ik kanker, waarvan ik nu lijk te zijn genezen. Dat heeft me er weer extra van doordrongen dat je nu moet leven. Ik heb verschillende werkzaamheden: als taaldocent bij FC Groningen, communicatietrainer voor de gemeente Groningen, vertaler en coach, maar ik heb vorig jaar ontslag genomen van mijn baan in het onderwijs. Zodat ik meer tijd heb om te doen wat ik echt wil.” “Hierdoor krijg ik na mijn pensioen veel minder geld. Ik dacht: gok ik erop dat ik op mijn 67ste 700 euro netto per maand extra krijg en dan allemaal leuke dingen ga doen − als ik tenminste nog gezond ben − of leg ik mijn kaarten op mijn tafel en ga ik nú doen wat ik wil? Leven is nu. Later bestaat niet.”
Linda Nijlunsing geeft zaterdag 14 oktober om 09.30 uur een lezing bij SpacSport over het (over)leven in de wildernis van Alaska. Verplichte aanmelding kan via groningen@spacsport.nl of 050-7210801.
Meer verhalen van Arjen J. Zijlstra

Auteur

admin