Buitenspel | Groot talent, vooral groot

Groningen

[caption id="attachment_72858" align="alignright" width="120"] Wim Masker. Foto: NDC mediagroep[/caption]

Nee, een verpletterende indruk maakte Virgil van Dijk allerminst tijdens zijn eerste wedstrijd voor Jong FC Groningen. Hij was vooral groot. En log. Maar een groot talent? Enkele jeugdscouts uitten hun twijfels. Was die Van Dijk nu wel zoveel beter dan Koos Werkman of Luis Pedro, Groningse jongens? En als hij werkelijk zo goed was, waarom liet Willem II hem dan zomaar gaan? Van Dijk was groot, maar niet erg sterk. In zijn eerste maanden bij FC Groningen, in de nazomer van 2010, had hij grote moeite met het krachtprogramma dat voor jongere spelers een eitje was. Niets wees erop dat Van Dijk spoedig promotie zou maken naar het eerste elftal. Maar gaandeweg het seizoen begon hij bij de beloften zijn draai te vinden. Pieter Huistra, dat seizoen nog gewaardeerd hoofdtrainer, vertelde al snel in Van Dijk de opvolger van Andreas Granqvist te zien. Aan het eind van het seizoen gaf hij het talent een paar invalbeurten. Zijn eerste basisplaats kreeg de lange verdediger in de terugwedstrijd van de play-off-finale tegen ADO. FC Groningen had het eerste duel in Den Haag met 5-1 verloren. De return leek zodoende een formaliteit. Maar werd het niet, met dank aan Van Dijk. Begonnen als rechtsback, speelde hij na een 1-1 ruststand de tweede helft in de spits. Succesvol, want met twee goals droeg hij stevig bij aan de 5-1 eindstand. Uiteindelijk zou ADO de play-offs via strafschoppen winnen. Het seizoen daarop volgde Van Dijk inderdaad Granqvist op. En twee jaar later, op 19 mei 2013, speelde hij alweer zijn laatste wedstrijd voor FC Groningen. Drie transfers en ruim 100 miljoen euro later lijkt dat inmiddels een eeuwigheid geleden.

Wim Masker

Meer columns van Wim Masker

Auteur

Marc Jansen