FC Groningen: spektakel slaat niet aan

GRONINGEN

Opgetogen gezichten in de persruimte zaterdag na FC Groningen-Heracles (3-3). Het onpartijdige journaille had genoten. Het publiek niet. Dat floot, want dat wil FC Groningen zien winnen.

Door Wim Masker

De nieuwe realiteit is dat FC Groningen al enkele jaren geen enkele serieuze wedstrijd zomaar even wint. Een groot verschil met de beginjaren in Euroborg toen de supporters nog vol vertrouwen op een goede afloop de tribunes beklommen. Een reeks teleurstellende aankopen in combinatie met een verslechterde concurrentiepositie hebben de kwaliteit flink aangetast.

Amper een club

FC Groningen heeft nog altijd meer te besteden dan acht andere clubs in de eredivisie. De club heeft echter ook veel hogere lasten. Neem het kleinere Heracles, de zaterdag over 93 minuten meer dan gelijkwaardige tegenstander. De club uit Almelo heeft ook na zijn stadionuitbreiding nog steeds een aanzienlijk lagere omzet dan FC Groningen, maar daar staan ook veel lagere uitgaven tegenover. Heracles heeft geen hoge stadionhuur, geen in onderhoud duur natuurgras, geen jeugdopleiding, geen trainingscomplex en zelfs geen beloftenteam. Heracles kun je nog amper een voetbalclub noemen. Wat dan wel? Het is eigenlijk niet meer dan een elftal met daarvoor een selectie van 27 spelers. De wissels en overige reserves spelen af en toe op maandagavond tegen andere tweede elftallen. Dat bijna alle inkomsten van de Tukkers naar spelerssalarissen gaan, zorgt er wel voor dat Heracles zich op een goed eredivisieniveau kan handhaven. Een gemakkelijk te verdedigen beleid, zolang je niet verder kijkt dan de eigen clubneus.

Helft beter

FC Groningen was een helft beter dan Heracles en de 3-1 ruststand was verdiend. De kwikzilverachtige Tom van Weert maakte een typische spitsengoal. Zijn zesde van het seizoen. Mede-aanvaller Mimoun Mahi prikte er ook eentje in en is met zeven doelpunten nu clubtopscorer. Jesper Drost scoorde ook eenmaal en voerde zijn aantal assists op naar zes. Drost speelde bovendien een belangrijke rol bij het druk zetten.

Geen antwoord

In de tweede helft werd alles anders. Heracles-trainer John Stegeman bracht zijn nog niet geheel wedstrijdfitte topspeler Brandley Kuwas in voor de tegenvallende Brahim Darri en verving middenvelder Jamiro Monteiro door spits Paul Gladon. Heracles ging daardoor heel opportunistisch met vier spitsen spelen. De voortdurend dreigende Kuwas bleek niet van de bal te zetten De spelers van FC Groningen werden er bang van en liepen massaal achteruit. De noodzakelijke wissel van Mahi voor de gepasseerde Juninho Bacuna maakte het alleen maar erger. Bacuna liep zichzelf voorbij in zijn ijver om beslissend te zijn en leed voortdurend balverlies. De geboren Stadjer kwam achter de spits te spelen, wat ten koste ging van Drost die naar rechts moest uitwijken. Linksback Jeff Hardeveld, verlost van Mahi en niet beducht voor Drost, werd een belangrijke schakel in de opbouw. Werd FC Groningen door één wissel al op twee aanvallende posities verzwakt, bij Ritsu Doan was zoals gebruikelijk na een uur spelen het beste er ook alweer af. De jonge Japanner moet meer inhoud krijgen en ook leren zijn krachten beter te verdelen.

Pluspunten

De voor eigen publiek debuterende Tom van de Looi (18) maakte de wedstrijd probleemloos vol, net als Ludovit Reis (17). Beide jeugdspelers vielen niet uit de toon. Integendeel. Ze hebben conditioneel nu al meer inhoud dan Doan (19) en invaller Lars Veldwijk (26). De lange spits heeft een grote en krachtige carrosserie, maar een matig gevulde tank. Na een uurtje spelen heeft de toch al vrij statische aanvaller meestal geen lucht meer en schakelt hij definitief over op de wandelmodus. Verbetert dit niet, blijft hij voor Ernest Faber niet meer dan een bruikbare pinchhitter. Wil Veldwijk meer speeltijd, zal hij toch echt aan zijn conditie moeten werken en daarnaast meer rust moeten nemen. De grote vraag is of zijn nieuwe ‘sociale omgeving’ hem daarin voldoende steunt. Bij FC Groningen vrezen ze het antwoord te weten.

Auteur

Marc Jansen