Urban Trail door andere ogen

GRONINGEN

Hardlopen langs en vooral door gebouwen tijdens de Urban Trail. Maar ook dik twee uur non-stop muziek maken in de Stadsschouwburg, zonder koffie.

Door Albert Jan Garema Een vroege wekker rinkelt deze zondagochtend. De flonkerende zon heeft meteen al zin in deze nieuwe dag, klimt optimistisch omhoog in de strak blauwe hemel. De daken zijn dof wit, rijp aan de bomen. Dat zie ik wanneer ik even later in de auto zit. Basgitaar en versterker, verder een drumstel voor de invaldrummer, gaan mee. Stipt 9.30 uur staat het zeventien koppig orkest - waarvan ik bassist ben - speelklaar in de Stadsschouwburg, een van de highlights op de route van deze derde Urban Trail. Waar ik me niet bewust van ben is het chagrijnige humeur dat ik meebreng. Waar die vandaan komt…? Gisteren te laat op bed? De vroege wekker? Geen ontbijt? Geen koffie? Word er overigens direct op aangesproken door een medemuzikant. En terecht. Wie als vrijetijdsmuzikant in notabene de Stadsschouwburg mag spelen, moet zich vereerd voelen, verbaasd om zich heen kijken, niet zeuren, vooral lekker gaan spelen. We kibbelen nog wat na en de kou is uit de lucht, om het maar even zo te noemen.

Wauw!

Het parcours lijkt veel op de zogenaamde EursoSonic-opstelling. De zaal zelf doet niet mee, alles speelt zich af op het immense podium. Hardlopers komen straks via de artiesteningang binnen, ze gaan schuin het podium over om via de hoofdingang weer naar buiten te gaan. Wij staan aan de rand met de rug naar de zaal. Op het sein van de organisatie zetten we het eerste nummer in, al snel dendert de eerste shift hardlopers naar binnen. Sommigen strak voor zich uitkijkend, anderen zijn net zo verbaasd als wij en blijven staan. „Wauw” horen we. „Moet je eens kijken!” De zaal zelf doet - zoals gezegd - niet mee in het parcours maar toont zich wel op zijn allerbest. Ik hoop eerst nog stiekem dat al die smartphones uit de zak worden gehaald voor ons als middelpunt. Echter, erg fotogeniek zijn de prachtig uitgelichte balkons, ornamenten en vooral het plafond. Wij doen het goed als muzikaal behang, als muzikant moet je altijd je plek weten.

Kramp in de vingers

Inmiddels komt de zoveelste shift hardlopers langs. Dikke pret, feest. En wij spelen maar door. Wel snakken we ondertussen naar een pauze die niet komt. „Hoe is het weer buiten?”, roept onze dirigent door de microfoon. Wellicht het mooiste podium van de stad, toch hebben we na weer een greep uit het repertoire nauwelijks nog in de gaten hoe die mooie ochtend er buiten uitziet. M’n vingers raken verkrampt, de embouchure (lipspanning) van de blazers laat het soms afweten. Een valse noot. Sporten is afzien, dik twee uur non-stop musiceren is dat ook. Maar al die hardlopers: lachende gezichten, dansen, sommigen zingen even mee. Af en toe een blik over de schouder de mooie zaal in, het houdt ons makkelijk op de been. Wanneer uiteindelijk de allerlaatste deelnemer het podium afloopt is dat meer een teleurstelling dan opluchting. Het podium leeg, de zaal weer donker. Een van ons sluit af met: „Dat we hier volgend jaar alsjeblieft weer mogen spelen. De koffie regelen we dan zelf wel, toch?!”

Startnummers

De derde Urban Trail was met 3500 deelnemers wederom uitverkocht. Volgens organisator Elkse Dijkstra duurt de voorbereiding van het evenement ongeveer een half jaar. Afgelopen zondag waren 150 mensen actief voor uitgifte van medailles, waterpostbezetting, op- en afbouw, uitgifte van startnummers, merchandise verkoop, ontbijt, verder EHBO’ers en verkeersregelaars.

Auteur

Redactie