Het Verhaal van Lewenborg

Groningen

Lewenborg gaat terug naar de jaren 70 van de vorige eeuw om het van verhaal van de eerste bewoners vast te leggen. Max van den Berg; ‘Lewenborg was een kanteling in de tijd’.

GRONINGEN – Wijkcentrum Het Dok is deze door-de-weekse avond met bijna 90 aanmeldingen goed gevuld. Op een enkele na zijn alle stoelen bezet. Stichting De Verhalen van Groningen deed een oproep aan wijkbewoners met het verzoek om langs te komen, om herinneringen te delen van de begin jaren van deze wijk. Om het verhaal te vertellen, het verhaal van Lewenborg. De vertellingen worden uiteindelijk op de website van deze stichting gezet, en tevens in de tentoonstelling over de architect van Lewenborg Jan Sterenberg in het Museum Klooster Ter Apel. Maar eerst Max van den Berg met een inleiding. Hij was, destijds ‘een jong broekje van 25 jaar’ zoals hij zelf zegt, onder meer wethouder Volkshuisvesting. Groningen stond in die tijd bol van verandering. Een tijd van woningnood, oude stadswijken koesteren versus wijkvernieuwing, anders willen denken over wijkinrichting van nieuwe wijken en woningbouw. Een kater van sfeerloze snelle woningbouw van de jaren 60. Tegelijkertijd stond het Verkeer Circulatie Plan (VCP) op stapel, de ringweg moest worden aangelegd.

Inspraakarchitectuur

Van den Berg: ,,De wens van de wijkbewoner was het idee. Dat stond altijd voorop. Alles moest dienstbaar zijn aan dat uitgangspunt. Het politieke proces moest om, het ambtelijk denken ook, de architect uiteindelijk ook.” Kortom de term ‘inspraak architectuur’ werd hardop uitgesproken. Emmen was het voorbeeld: ruime wijken met veel groen, een beetje dorps ook. Dat nam architect Sterenberg mee in zijn plan. Ondertussen had Van den Berg niet alleen een visie ontwikkeld maar gaf hier ook invulling aan: ,,Een groene wijk dus met voorzieningen centraal in het midden, het liefst bereikbaar op wandelafstand of hooguit een kort stukje op de fiets. Weinig autoverkeer, geen ruime doorgangswegen. Wel goede fietspaden, een goed werkend openbaar vervoernetwerk.” Hij geeft tussendoor snel een dringend advies aan de huidige stadsbestuurders: ,,Hou alsjeblieft het openbaar vervoer op peil.” Van den Berg verder: ,,Lewenborg moest geen satellietwijk worden, ik wilde de wijk juist tegen de stad aangeplakt zien. En dat dorpse karakter van Sterenborg paste ook goed.” Nieuw wonen in een nieuwe tijd, ruime woningen en nog betaalbaar ook. De groeninrichting van ‘ecotect’ Le Roy kreeg een plek, wat anarchistisch was en tegelijkertijd goed gestructureerd. Het tijdbeeld is compleet. Om aan het verzoek van Stichting De Verhalen van Groningen te voldoen gaan de bewoners van het eerste uur in drie groepen met drie onderwerpen aan tafel: wonen, groen (Le Roy gebied) en faciliteiten. Het levert mooie anekdotes op: ,,Het openbaar vervoer reed met lege bussen. De passagiers stelden zich maar netjes aan elkaar voor. Ja, we waren allemaal dan ook nieuwe Lewenborgers he?” ‘’Dat Le Roy gebeuren? Ik keek uit het raam en zag een kale vlakte! Groen is mooi maar heeft tijd nodig.” Voormalig schoolhoofd Elze ter Harkel: ,,De school zat vol met leerlingen, en hun ouders. We zeiden wel eens gekscherend tegen elkaar ‘participatie is mooi, maar hoe krijgen we die ouders de deur uit…?’”. De avond is lang en levert een mooi aantal waardevolle herinneringen op. Ze zijn vastgelegd door de Stichting Verhalen van Groningen, houd de website in de gaten voor publicatie van ‘Het Verhaal van Lewenborg’. Albert-Jan Garama

Auteur

Albert-Jan Garama