Goud van oud beweegt het hart

GRONINGEN

Draai fijne muziek uit iemands jeugd en hij of zij leeft op, dat is de basis van Muzieksentiment. Na een rustperiode pakt drijvende kracht, Aggy van Caldenborgh (65), dit initiatief weer op. De eerste stap hiertoe was op een dansvloer in verpleeghuis Maartenshof.

Door Arjen J. Zijlstra “Ik houd heel erg van muziek”, zegt een bejaarde bewoner die wordt binnengereden door een begeleider. “Nou, dan bent u hier aan het juiste adres”, antwoordt Aggy van Caldenborgh opgewekt. Waarop ze hem een hand geeft: “Welkom bij Muzieksentiment. Ik ben Aggy.” Langzaam druppelen de eerste deelnemers binnen. Vrijwel iedereen in een rolstoel. Stuk voor stuk bewoners van Maartenshof die bewust kiezen voor deze toch niet alledaagse activiteit. Van Caldenborgh, die in het dagelijkse leven loopbaancoach is, begon vier jaar geleden met Muzieksentiment. “Muziek en dansen heeft altijd een rol gespeeld in mijn leven. Ik heb salsa en tango gedanst en uiteindelijk kwam Biodanza op mijn pad. Zeer bondig samengevat is dat vrij dansen vanuit je hart in verbondenheid met je mededansers. Ik werd daar heel blij van. Dat gevoel gunde ik anderen ook. Vanuit die gedachte ben ik Muzieksentiment begonnen, dat zich vooral richt op ouderen.”

Contact

Terwijl de deelnemers worden getrakteerd op iets te drinken checkt ze even bij vrijwilligster Rinske, die de muziek regelt, of alles er goed voorstaat. Van Caldenborgh geeft toe best een beetje gespannen te zijn, nu ze voor het eerst in lange tijd weer een Muzieksentiment-middag zal leiden. “Maar ik twijfel er niet aan dat het een leuke middag wordt. Als mensen alleen lekker willen luisteren is het ook oké. Muzieksentiment gaat over contact. Dat kan ontstaan op de dansvloer, maar ook daarbuiten.” De vier andere vrijwilligers die Van Caldenborgh bijstaan deze middag mengen zich tussen de mensen. Als alle ongeveer twintig deelnemers aanwezig zijn, pakt Van Caldenborgh de microfoon: “Lieve mensen, welkom bij Muzieksentiment...” “Muzieksentiment draait muziek van vroeger. En die muziek haalt vast en zeker allemaal herinneringen bij jullie naar boven. En als je muziek hoort, dan ga je vaak automatisch al even bewegen. We hoeven vanmiddag niet mooi stijl te dansen of mooie pasjes te doen. Ik nodig jullie uit om vanmiddag met elkaar te dansen. En dat kan ook in een rolstoel.”

Openingsdans

“Ik zal de middag nu openen met een dans.” Van Caldenborgh loopt naar een meneer die nog goed ter been is. Ondertussen begint Dean Martin te zingen. “Meneer mag ik deze dans van u?” Een beetje verlegen accepteert hij de dans. Maar de aanblik van het danspaar in combinatie met de muziek − die niet op een kinderachtig volume staat – laat iedereen stralen. Aan het einde van het nummer volgt een applaus dat al snel overvloeit in de stem van Doris Day: ‘When I was just a little girl…’ Een mooi moment voor de vrijwilligers van Muzieksentiment om de dansvloer op te gaan met enkele rolstoelers die er nu al zin in hebben. Ook enkele begeleiders van Maartenshof gaan ontdekken hoe je danst met iemand in een rolstoel. Van Caldenborgh danst tussen de rolstoelen door. Ze maakt oogcontact, raakt mensen aan en brengt vooral deelnemers onderling met elkaar in contact. In de muziekkeuze zit een bewuste opbouw. De muziek, die rustig begon, wordt meer uptempo. Vooral met Arthur Conley’s uithaal ‘Do you like good music?!’ wordt de dansvloer tot leven gewekt. Maar omdat de boog niet altijd gespannen kan staan, worden opzwepende nummers afgewisseld met tragere muziek. Kort voor de pauze kijken een paar medewerkers vertederd toe hoe een echtpaar, elk in een rolstoel, elkaars hand vasthouden. Sam Cooke zingt: ‘I’ve got dreams, dreams to remember.’

Verder dan gezellig

Een van de bewoners heeft voor de gelegenheid zijn mondharmonica meegenomen en mag uiteraard een liedje spelen: “Dit nummer heet Elke dans is een kans.” In de pauze die daarop volgt heeft Van Caldenborgh de tijd nog iets meer over Muzieksentiment te vertellen. “Jij ziet nu met eigen ogen gebeuren dat muziek mensen raakt in hun hart. Dat gaat verder dan een gezellige middag. Er ontstaat echt contact onderling, veel meer dan als je slechts luistert naar muziek.” “En ja, dan kan ook er wel eventjes iets verdrietigs omhoogkomen, bijvoorbeeld als je ermee geconfronteerd wordt dat je niet meer zo goed kan bewegen als vroeger. Maar wat overheerst zijn eigenlijk altijd de mooie herinneringen. Die zijn troostrijk. Je merkt dat aan de blije sfeer. Het is heilzaam voor lichaam en geest. Overigens zijn er meestal minder mensen in een rolstoel dan nu. Dat maakt de hulp van de vrijwilligers deze middag natuurlijk extra fijn.” “Het is zo jammer dat veel verzorgingshuizen dit wel willen maar dat er dan geen geld voor is. Ik zou zo graag zien dat we bijvoorbeeld iedere maand ergens zouden kunnen draaien. Dat hoeft niet per se in een verzorgingshuis te zijn, maar het kan ook in een buurtcentrum of zelf op een feestje bij iemand thuis. Ik heb twee subsidieaanvragen gedaan, hopelijk dat daar iets uitkomt. Het klopt dat sponsors in elk geval altijd welkom zijn.”

Nog een keer

Na de pauze volgt er eerst vooral Nederlandstalige muziek. Shaffy trapt af: ‘Voor degene met de dichtbeslagen ramen. Voor degene die dacht dat-ie alleen was. Moet nu weten, we zijn allemaal samen...’ Al snel staat de vloer weer vol met rolstoelen. De één zingt mee, de ander klapt, weer een ander knikt met zijn hoofd. Soms danst een vrijwilliger naast iemands rolstoel, soms worden deelnemers voortgeduwd of rondgedraaid. Uiteindelijk blijft zelfs een polonaise niet uit. Als na anderhalf uur het einde nadert, vegen zowel de deelnemers als de begeleiders voldaan de zweetdruppeltjes van hun hoofd. De laatste paar nummers zijn gereserveerd voor The Beatles en Elvis. Iets wat de mondharmonicaspeler, die Elvis-liefhebber blijkt, bijzonder op prijs stelt. Toepasselijk mag hij de middag afsluiten met Elvis’ Wooden Heart. De activiteitenbegeleidster spreekt daarna nog een dankwoord uit voor de geslaagde middag. Waarop een handjevol stemmen roept: “Nog een keer, nog een keer…!” Uiteindelijk is het dan toch echt tijd voor iedereen om terug te keren naar zijn of haar kamer, terwijl The Beatles op de achtergrond uitgeleide doen: ‘Love, love, love…’ Voor meer informatie:: muzieksentiment.nl.

Auteur

Redactie