Wim Masker met column Buitenspel 'Denkers en doeners

Groningen

Denkers en doeners

Wie graag in zwart of wit denkt kan deze column beter overslaan. Aan het aanstaande vertrek van Gerard Kemkers bij FC Groningen zitten namelijk meerdere kanten. De komst van Kemkers, bijna 3,5 jaar geleden, vond ik verfrissend. Een ambitieuze, maar tegelijkertijd wat conservatieve volksclub die een oud-topschaatser/topschaatscoach vraagt om de club naar een hoger niveau te tillen. Interessant en gewaagd. Meermalen sprak ik met Kemkers. Off the record, want hij schuwde de publiciteit. Het waren boeiende gesprekken waarbij ik onder de indruk raakte van zijn visie en bevlogenheid. Ik proefde ook frustratie. Hij kreeg maar niet de bevestiging dat er voldoende draagvlak was voor zijn innovatieve ideeën. Dat klopte. Op Corpus merkte ik dat er op de werkvloer bedenkingen waren tegen een deel van zijn innovaties. Soms vanuit een (te) conservatieve grondhouding, maar even vaak vanuit een gezonde portie scepsis en jarenlange praktijkervaring. De doeners plaatsten daarom geregeld – gerechtvaardigde – vraagtekens bij de ideeën, concepten en projecten van de denkers. Lang niet elke innovatie is nu eenmaal een verbetering. Kemkers neemt het zichzelf kwalijk dat hij er onvoldoende in geslaagd is om de club van zijn visie te overtuigen. Hij stelt nog maar een kwart van zijn ideeën te hebben kunnen verwezenlijken. Voor een volledige implementatie had hij een directeursfunctie moeten bekleden, zoals oud-volleybalcoach Toon Gerbrands en oud-tophonkballer Robert Eenhoorn bij PSV en AZ. Maar een directeurstitel wilde de club hem niet geven. Een Kemkers-adept opperde dat het mislukken van diens missie mogelijk te wijten is aan zijn neiging tot solisme. Zoals het misschien ook geen toeval is dat Gerbrands en Eenhoorn uit teamsporten afkomstig zijn en Kemkers niet. Dat zou wel eens de kern kunnen raken.

Auteur

Albert-Jan Garama