Leren van FC Twente

‘Auf Wiedersehen, auf Wiedersehen’, klonk het zondag in diverse eredivisiestadions. De spreekkoren waren gericht aan FC Twente en werden ingezet toen duidelijk werd dat de degradatie van de Tukkers niet meer te vermijden was. Was er acht jaar geleden nog volop waardering voor de club vanwege het behalen van het eerste landskampioenschap, in de jaren daarna sloeg dat al snel om in afkeer. In een poging de successen te continueren bleek FC Twente op veel te grote voet te hebben geleefd en had daarbij de licentiecommissie van de KNVB meermalen misleid. Zodanig zelfs dat de club naar de eerste divisie werd teruggezet. FC Twente accepteerde de straf niet en ging ertegen in beroep. Met succes. De beroepscommissie bleek gevoelig voor het argument dat degradatie de doodsteek zou betekenen. Nu de nieuwe clubleiding op eigen kracht degradatie heeft gerealiseerd, blijkt dat ineens enorm mee te vallen. Een faillissement? Welnee. Geen sprake van.

FC Groningen heeft in de jaren negentig een vergelijkbare teloorgang meegemaakt. Bijna kampioen geworden in 1991 probeerde de club krampachtig het abnormaal hoge niveau vast te houden. Dat leidde tot een bijna-faillissement en degradatie in 1998. De afgelopen jaren heeft de club – opnieuw krampachtig – geprobeerd om de succesvolle beginjaren in Euroborg te evenaren. Tevergeefs. Vergeet die play-offs daarom voorlopig maar even. Haal en leid spelers op die het Groningse publiek waardeert. Strijders met voldoende techniek zoals Zeefuik, Te Wierik, Reis en Van de Looi, en creatieve spelers met durf en voldoende werklust zoals Doan, Hrustic en Bacuna. En vergeet ook niet ze op hun beste plek te zetten. Als dat consequent gebeurt, gaat FC Groningen vanzelf weer beter presteren. En loopt het fraaie stadion vanzelf weer vol.