Een oude ziel met ‘twang’

GRONINGEN

Marie Jones is leadzangeres bij The Black Lotus en is solo actief als singer-songwriter. In die hoedanigheid staat ze 30 juni in de landelijke finale van Kunstbende. “Ik hou er echt van om mensen mee te nemen op een trip.”

In de rustige hotellobby moet de interviewer soms zijn oren tot het uiterste spitsen om de woorden van Marie Jones (18) op te vangen. Toch is dit dezelfde stem die op het podium bij vlagen windkracht tien neerzet. “Dat hoor ik vaker. Ik vind het ook heel grappig om de gezichten te zien van het publiek als ik begin met zingen. Die verrassing is wel heel mooi meegenomen. Toen ik de regionale finale won van Kunstbende stond in het juryrapport: Zo’n klein meisje maar zo’n grote stem, we waren zo verbaasd.”

“Na afloop kwam er een jurylid naar me toe die zei: ‘Ik geloof echt dat je er wel komt want jij hebt hét.’ Maar wat is hét? Ik denk inderdaad misschien een soort x-factor die je niet precies kan benoemen. Ik vond het in ieder geval wel heel fijn teruggegeven. Door zulke feedback krijg ik weer wat meer vertrouwen in wat ik doe.”

Want het is niet zo dat Jones als kind al te boek stond als dat ene meisje met de gouden keel. Ze vond zingen in de klas altijd wel leuk, maar pas toen een muziekleraar op de middelbare school haar erop wees dat er echt potentieel in haar stem zat, begon een toen 13-jarige Jones zich ook buiten het muzieklokaal met zang bezig te houden. “Ik begon te zingen in schoolbandjes en deed mee aan een talentenjacht op school, maar mijn stem klonk toen héél anders dan nu. Hij was heel klein en hoog en ik had hem nog niet goed onder controle. Pas sinds dit jaar heb ik die controle.”

Schilderij

De zowel warme als rauwe zangstem van Jones is er niet een die in je gezicht wordt gesmeten, maar eentje waar je je als luisteraar vrijwillig naartoe wendt als naar een grote berg in een landschap. “Qua zang kijk ik heel veel naar Amy Winehouse en Tina Turner. Zij hebben heel erg die ‘twang’. Het is een bepaalde zangtechniek waarbij je zonder veel extra inspanning een groot volume produceert en een typische klankkleur toevoegt. Mijn muziekdocent, van de opleiding Sociaal Cultureel Werk, vond dat erg bij mij passen, dus zij heeft mij dat als eerste aangeleerd.”

“Qua gitaarspel komt alles wat ik schrijf volledig voort uit de blues en wat betreft het schrijven van songteksten haal ik inspiratie uit allerlei artiesten en bands, van Janis Joplin, Johnny Cash en Guns ’n Roses tot John Legend. Je kunt overal wat van leren. Maar ik ben ook heel erg aan het experimenteren en wijk ook wel af van de standaard songwriting-structuur. Ik hou er echt van om mensen mee te nemen op een trip met wat ik schrijf en zing. Het zingen van een liedje zie ik als het schilderen van een schilderij waar iedereen zelf uit kan halen wat die erin ziet.”

“Als ik dan schrijf over iets uit mijn eigen leven dan schrijf ik het zo op dat het verhaal groter wordt dan het specifieke wat ik heb meegemaakt. Dan kan iedereen die het hoort het voor zichzelf invullen. Ik heb ook wel liedjes geschreven waar mijn gevoel meer blootligt, maar ik vind dat toch moeilijk. En als ik optreed praat ik tussendoor niet heel veel over wat zing. Ik laat het liefst de muziek voor zich spreken.”

Reuzenrad

“Van mensen die me hebben horen zingen, hoor ik best vaak dingen als ‘je hebt echt een oude ziel’. Dat rauwe wat je hoort in mijn stem komt door wat ik heb meegemaakt. Toen mijn stem zich ontwikkelde naar zoals het nu is, was het een tijd waarin ik de meeste pijn ervoer in mijn leven. Gelukkig heb ik het niet hoeven op te kroppen doordat ik er altijd over heb kunnen schrijven en zingen. Dat is dankzij de kracht van muziek die zo diepgeworteld is binnenin mij.”

“Soms geniet ik zo van het maken van muziek dat ik er echt een kick van krijg. Dan zit ik er helemaal in en dan is het alsof ik alles voor me zie gebeuren waarover ik heb geschreven. Dan ben ik zo blij dat ik dat heb ervaren en eruit ben gekomen. Het is net alsof je hoogtevrees hebt en in een reuzenrad zou gaan zitten en een adrenalinekick krijgt: óóóhhhww… Het is gewoon een hele ervaring.”

The Black Lotus

Naast singer-songwriter is Jones ook de zangeres en bandleider van de vijfkoppige band The black Lotus. Ze spelen zowel covers als muziek die Jones schrijft. Het type muziek vatten ze samen als alternative-blues-rock.

“Het leuke van samen in een band spelen is onder meer dat je op het podium steun aan elkaar hebt. Als je iets vergeet dan kan een ander dat foutje wel opvangen. Dat heb je dus niet als je er alleen staat en zenuwachtig wordt. Dat gebeurde mij tijdens de Groningse voorronde, ik was mijn tekst vergeten. Maar ik had het goed gemaakt met mijn stem, zei de jury, en daarom hebben ze mij naar de finale van Groningen laten gaan.”

Kunstbende

Die won ze vervolgens met glans en daarom mag ze op 30 juni spelen in de landelijke finale in Amsterdam. Binnen de categorie singer-songwriter zal ze het opnemen tegen elf anderen. Naast prijzen als een workshop en een fotoshoot mag de winnaar optreden op Zwarte Cross. Overigens mag ze dit jaar sowieso optreden op Noorderzon. Er is daar een speciale Kunstbende-bus.

Maar Kunstbende is meer dan een wedstrijd voor creatievelingen van 13 tot en met 18 jaar. “Ik ben nu al drie jaar bezig met Kunstbende. Ik heb mezelf er heel fijn kunnen ontwikkelen. Bijvoorbeeld door aan een workshop mee te doen met Ingrid Lodewegen, die nu ook mijn bandcoach is geworden. Kunstbende is gewoon zo handig om een netwerk mee op te bouwen.”

Tijdens de finale zal Jones hetzelfde nummer spelen als waar ze in Groningen mee won. “Dat is het nummer Mystery Jane. Waar het nummer over gaat? Dat spreekt helemaal voor zich: het is een mystery…”