‘Van Hulley zit in elke cel van mij’

GRONINGEN Bij Van Hulley krijgt je favoriete, gepensioneerde overhemd − in de handen van ambitieuze vrouwen met een afstand tot de arbeidsmarkt − een nieuw leven als hoogwaardige boxershort. Eigenaar Jolijn Creutzberg is de drijvende kracht achter deze sociale onderneming.

Door Arjen J. Zijlstra

“Het klopt wat je zegt, ik had er ook prima voor kunnen kiezen om door te gaan met het leven dat ik leidde voordat ik me zes jaar geleden in het diepe stortte. Ik had mijn eigen projectbureau dat goed liep en ik combineerde dat met lesgeven bij een MBA-opleiding. Het was heel overzichtelijk: een leuk pandje, mijn laptopje en ik stuurde mijn factuurtjes. Maar als ik dat was blijven doen, dan was ik niet zo gelukkig geweest als nu.”

En inderdaad: de ogen van Jolijn Creutzberg (56) geven licht als ze vertelt over Van Hulley. We spreken elkaar in De Grote Roltrap, het oude V&D-pand, waar sinds kort ook Van Hulley is gevestigd met op de eerste verdieping een naaiatelier en op de begane grond een winkel. “Ik werd een tijdje terug door een tijdschrift gevraagd een column te schrijven over bevlogenheid. Toen realiseerde ik me dat ik eigenlijk nooit bevlogen was. Dat ben ik pas geworden nadat ik Van Hulley begon.”

“Het zit in elke cel van mij. Wat ik zo leuk vind, is de combinatie van een tof product neerzetten en tegelijkertijd iets goeds doen voor de wereld. Dat doen we op twee manieren: een Van Hulley-boxer is ten eerste een duurzame keuze − want voor de productie van het katoen van een boxer is meer dan 560 liter water nodig − en ten tweede steun je de vrouwen die het maken.”

Basis

De vrouwen werken een jaar lang 16 uur per week bij Van Hulley, als praktijkonderdeel van de entreeopleiding logistiek medewerker niveau 1. Na afronding van deze opleiding beschikken ze over een basis van waaruit ze zich verder kunnen ontwikkelen in een gewenste beroepsrichting. Ook verbeteren ze hun beheersing van de Nederlandse taal, want het zijn grotendeels vrouwen met een niet-Nederlandse achtergrond.

Op het atelier toveren de vrouwen overhemden en bloesjes, die mensen via de post toezenden of eigenhandig afleveren, om tot boxershorts. Voor zowel mannen als vrouwen − denk hierbij aan een soort slaapbroekje. Sinds kort behoort ook een kek peuterbroekje tot de mogelijkheden. Na vijf werkdagen ontvangt de klant de bestelling thuis. Niet zelden gaat het om overhemden waar een herinnering of verhaal aan vastzit. “We vragen ook wel of mensen dat met ons willen delen. Dat is in elk geval leuk voor de vrouwen die het maken en als we er toestemming voor hebben, delen we een mooi verhaal soms op facebook.”

Super

Creutzberg onderstreept dat het jaar bij Van Hulley absoluut niet moet worden gezien als naaiopleiding. “Wat zij leren is zelfstandigheid, verantwoordelijkheid, in een team werken, op tijd komen, structuur in je leven aanbrengen, met stress omgaan wanneer je kind ziek is en je toch moet werken. Dat soort zaken. Er wordt echt wel wat van je verwacht. Het is een bedrijf en geen sociale werkplaats. Ik geloof als je dat een jaar volhoudt, wat best wel een prestatie is, je dan ook niet meer terug wil en wilt doorzetten.”

“Veel vrouwen stromen door naar een mbo 2-opleiding van hun eigen keuze. Ook zit er veel ondernemerschap tussen. Zo is er een naaiatelier uit voortgekomen waar drie vrouwen van Van Hulley werken. En er is een cateringbedrijf opgericht door een vrouw die na haar tijd hier de Culinaire Vakschool heeft gedaan en daarna de Ondernemersacademie. Dat vind ik super.”

Van Hulley ondersteunt de vrouwen ook als het jaar erop zit. Onder meer met tips over bepaalde regelingen waar ze gebruik van kunnen maken, maar ook door ze in contact te brengen met relevante personen die ze verder kunnen helpen. “Bijvoorbeeld als ze een stage zoeken bij hun vervolgopleiding of als ze een dagje mee willen lopen ergens. Want wij zijn niet alleen een land van papieren maar ook van heel veel netwerken. En als je daar niet tussenkomt, dan kom je geen stap verder.”

Winkel

Eerder was Van Hulley gevestigd in The Big Building, dat tegen de vlakte gaat. Ze zaten daar prima, maar de noodgedwongen verhuizing naar De Grote Roltrap biedt wel nieuwe mogelijkheden. Zoals een winkeltje bijvoorbeeld. “Daar verkopen we ook dingen die niet via de site te krijgen zijn, zoals een Van Hulley-cadeaubox. Eigenlijk geef je een doosje met lucht cadeau, haha. Het doosje is heel geschikt voor bijvoorbeeld vaderdag. Vader doet er zijn eigen overhemd in, stuurt het gratis op, er wordt een boxershort van gemaakt en die ontvangt hij thuis.”

Zelf zit Creutzberg zelden nog achter de naaimachine. “Dat is weleens jammer hoor, omdat het zo lekker ontspannend is. Ik ben 24 uur per dag bezig met dit bedrijf en dan is het soms ook gewoon bikkelen natuurlijk. Ik heb maar een hele kleine staf dus als daar iemand van uitvalt dan merk ik dat direct. En er zijn ook weleens verkoopdipjes. Zodra er extra aandacht is zoals bij Koningsdag op televisie dan zie je meteen een piek in het aantal bestellingen.”

Bizar

“Rijk word ik er inderdaad niet van. Maar dat is tegelijk ook het mooie van het sociaal ondernemerschap: elke euro die je verdient gaat weer terug in het bedrijf om de levens van de vrouwen die hier werken te verrijken. Dat zie ik bijna dagelijks heel direct voor mijn eigen ogen gebeuren.”

“En mijn eigen leven is ook enorm verrijkt. De personen die ik ontmoet, de hulp die ik krijg aangeboden van mensen die Van Hulley een warm hart toedragen en de waanzinnige dingen die ik beleef. Het is te veel om op te noemen. Twee jaar geleden was ik op het World Economic Forum in Davos omdat Van Hulley tweede was geworden – Canon was nummer één − bij een prijs voor circulair ondernemen. Dan denk ik: dat is toch bizar! Alleen Van Hulley is wel ten koste gegaan van mijn sociaal leven. Mijn vrienden lezen nu in de krant hoe het met me gaat.”