Heldere beelden en ‘messy dogs’

GRONINGEN

Grafisch vormgever en illustrator Machteld Hardick wil het liefst met zo weinig mogelijk opsmuk een sterk beeld neerzetten. Ook in haar vrije werk houdt ze van eenvoud, onder meer bij de honden die ze veelvuldig tekent.

Door Arjen J. Zijlstra

De interviewer wordt aan de deur niet alleen hartelijk begroet door Machteld Hardick (55), maar ook door een kwispelende Jim. De enthousiaste borderterriër moest eens weten: dat hij zo vaak model heeft gestaan voor veel van de hondentekeningen die zijn baasje de afgelopen jaren op Instagram plaatste.

Tot voor kort zette Hardick elke dag een tekening van een hond op het sociale medium. “Ik ben over mijn vrije werk heel lang erg kritisch geweest. Mijn schilderijen had ik weleens tentoongesteld in een groepsexpositie, maar mijn tekeningen liet ik eigenlijk nooit aan mensen zien. Op een gegeven moment dacht ik: wat een onzin eigenlijk, ik ga het gewoon op Instagram zetten. Ik had als eis dat ik het redelijk vlug in één keer moest tekenen en dat het elke dag moest.”

“Dat heb ik twee jaar volgehouden. Nu doe ik het af en toe nog als ik weer wat leuke situaties ben tegengekomen. Als ik iets zie waar ik zelf om moet lachen, dan wordt het een tekening. Ik zag bijvoorbeeld op een goed moment een vrouw fietsen die in elke fietstas een hondje had gehangen. Nou, dan is mijn dag echt weer helemaal goed!”

Korte Pootjes

Deze tekening is uiteindelijk tot briefkaart gepromoveerd. Net als enkele elke andere favorieten, zoals de ‘messy dog’: een met zwarte pen getekende krasserige pluizenbol met daarin twee ontwapenende oogjes. Hardick biedt deze briefkaarten aan op haar website, naast een aantal al dan niet ingelijste prints.

“Als het gaat om mijn hondentekeningen dan ben ik altijd op zoek naar dat grappige beeld en blijkbaar valt me dat ook snel op. Ik was vorige week op vakantie in Italië. Ik vond het opvallend hoeveel dikke hondjes met korte pootjes er waren. Ik was daar bij een vriendin, ze zei: ‘Wat grappig dat jij dat dan weer ziet, ik kom hier al zes jaar en heb dat nog nooit gezien’.”

Dit oog voor sterke beelden en details zat er van jongs af aan al in, maar Hardick beaamt dat dit is aangescherpt tijdens haar opleiding aan de Design Academy in Eindhoven. Het was een opleiding waarbij ze uitgedaagd werd om elk detail onder de loep te nemen. “In het begin werd ik er knettergek van. Dan had je wat moois gemaakt en zei een docent: ‘Dit is prima, maar heb je ook hier of daaraan gedacht en je zou ook nog…’ Maar ik vond het uiteindelijk juist daarom een superopleiding. Je denken wordt opgevoed.”

Grenzen

Hardick specialiseerde zich in de richting package design. Een veld waar ze later ook een aantal jaren in werkzaam was. Zo was ze onder meer betrokken bij verpakkingsontwerpen voor Honig en Heineken, maar ook bij serviesontwerp voor de luchtvaart. “Je bent in dat vak altijd gebonden aan allerlei regels en wensen van de klant. Dus de uitdaging is om binnen bepaalde kaders creatief te zijn.”

Dat geldt ook bij haar huidige werk als grafisch vormgever, waarbij ze vooral opdrachten doet voor het midden- en kleinbedrijf. Van websites en logo’s tot complete huisstijlen. “Als mensen mij vragen hebben ze vaak toch wel een beetje een idee van wat ze willen. Ik vind het leuk om binnen die grenzen te zoeken naar wat er mogelijk is. En dat je het dan net even een stap verder tilt dan wat mensen zelf voor ogen hebben.”

“In mijn ontwerpen ben ik altijd heel erg op zoek naar een helder beeld dat direct de boodschap overbrengt. Dat je direct ziet waar het over gaat. Als ik bijvoorbeeld logo’s maak, zijn het dan ook vaak niet enorme complexe ingewikkelde dingen met allemaal liflafjes eromheen.”

Curaçao

“Ook heb ik echt respect voor klassieke kwaliteit. Soms zie je weleens dat bedrijven bij een restyling alles veranderen. Vaak is dat zonde. Ik heb nu bijvoorbeeld een klant in Groningen waarvan het bedrijf honderd jaar bestaat. Daar heb ik onder meer het logo up-to-date gemaakt. Maar slechts met kleine verbeteringen. Als iets goed is, moet je het niet compleet omgooien.”

Hardick illustreerde ook enkele boeken. Vooral boeken met als doelgroep kinderen van negen tot twaalf jaar. Zoals het boek EHBS: Eerste Hulp Bij Scheiden. “Dat is geschreven door Esther Kant. We vonden dat de meeste boeken over dit onderwerp heel zwaar waren. Wij benaderen het ook serieus, maar we maken het daarnaast ook luchtig door op een soms grappige manier de positieve kanten te belichten. Bijvoorbeeld dat je misschien wel twee slaapkamers krijgt.”

“Het laatste boek dat ik illustreerde was ook samen met Esther. Dat is een prentenboek, dat zich afspeelt op Curaçao. Waar we allebei een aantal jaren hebben gewoond. Curaçao zie je trouwens ook wel een beetje terug in mijn vrije werk, zoals in de vissen die ik vaak schilder en teken. Misschien komt de kleur blauw, die ik vaak gebruik, daar ook wel vandaan.”

Abrikozen

“Ook vind ik het erg leuk om voedsel te tekenen. Daarbij geldt net als bij het tekenen van honden dat ik eerder iets weglaat in de tekening dan toevoeg. Ik hou niet van te veel toeters en bellen. Maar ik vind het wel leuk als er iets vervreemdends in zit. Zoals bij die tekening hier in de keuken: het is een citroen tegen de achtergrond van een blauwwit gestreept kannetje, maar één streep van het kannetje loopt door in de achtergrond. Dan denk je net even: huh, hoe zit dat?”

En tijdens haar recente vakantie in een zuid-Italiaans dorpje kreeg Hardick weer genoeg inspiratie voor verschillende tekeningen. Met de zon in haar stem vertelt ze over de visuele indrukken daar: “Alleen al zo’n groentekraampje: de tomaten en die abrikozen, daar kan ik helemaal lyrisch van worden. En als je dan zo’n hondje ziet met van die grappige pootjes… Prachtig! Ik kan weer even vooruit.”

Website: machteldhardick.nl