Wim Masker met column Buitenspel: Geen kaartje

GRONINGEN

Ik hou van Groningen. Van de levendige stad, maar ook van de provincie. Vooral het Hogeland spreekt me aan. De rust, de lieflijke dorpjes. Op het oefenduel van FC Groningen in Uithuizen verheug ik me alleen al vanwege de reis met het boemeltreintje.

Op station Groningen-Noord monster ik de andere wachtenden. Van slechts een enkeling vermoed ik dat hij ook naar de wedstrijd gaat. In de trein is het opvallend rustig. Pas op station Winsum zie ik iemand met een FC Groningen-shirt. Maar die blijkt op de trein naar Groningen te wachten. Verwarrend.

Via Baflo, Warffum en Usquert tuffen we naar Uithuizen. Mezelf meegerekend stappen zeven mannen en een jongen uit. Zwijgend zetten we ons in beweging naar het veld van UFC Noordpool. Een wandelingetje van nog geen tien minuten. Het is verrassend druk op het sportcomplex. Zo’n 1500 mensen omzomen het nieuw ogende kunstgrasveld. Zij zien een speels FC Groningen dat veel kansen mist, maar desondanks volop scoort. Gejuicht wordt er niet bij dit soort gelegenheden, alleen af en toe goedkeurend geklapt.

Ook op de terugweg blijkt de trein dit jaar niet het meest favoriete vervoermiddel. Dat was jaren geleden nog wel anders toen het wedstrijdkaartje ook als vervoerbewijs diende. Ik liep toen na afloop eens pal achter twee jongens die de wedstrijd niet hadden bezocht en zonder kaartje de trein binnenstapten. “Ze controleren toch niet”, overtuigde de een de ander.

“Goedenavond”, galmt even later een basstem luid door de propvolle wagon. De twee jongens kijken elkaar hevig verschrikt aan. De schrikaanjagende groet blijkt niet afkomstig van een controleur maar van een grijnzende supporter.

Voetbalhumor is soms ook om te lachen.