Anouk Wolse schildert niet abstract. Ook niet realistisch. Ze probeert het onkenbare te schilderen.

GRONINGEN

Vanaf de eerste dag dat ze de schilderskwast hanteert, voelt Anouk Wolse de spanning tussen het realisme en de abstractie in de kunst. Maar aan de stammenstrijd tussen de beide scholen kan ze niet meedoen. Ze weet dat haar kunst een diepere drijfveer kent en ze volgt haar eigen weg.

Anouk Wolse spreekt perfect Nederlands – ‘bijna perfect’, zegt ze zelf -, terwijl ze toch in Canada is geboren. Haar ouders zijn Texelaars, vandaar. En vandaar ook, dat ze weet wat het is om op een boot te leven. Texelaas zijn immers vaak zeevaarders. ‘Toen ik zes jaar oud was, hebben we een enorme reis gemaakt, twee jaar lang, met de boot, langs de westkust van de Verenigde Staten en Mexico naar Hawaii. Jazeker herinner ik me dat nog goed. Leven op een boot is heel bijzonder. Later, toen ik 25 jaar was, hebben we nog eens zo´n grote reis gemaakt. Of die ervaring van invloed is op de manier waarop ik de wereld ervaar en schilder? Ik denk het wel, al vind ik het moeilijk om te zeggen hoe precies.´

‘Ik ga in mijn werk vaak van foto’s uit. Zwart-wit foto’s, die ik ergens gevonden heb. De mensen die daarop staan, ken ik niet. Als ik naar zo’n foto kijk, kan die me enorm aanspreken. Dat is moeilijk in woorden te vatten. Ik heb hier bijvoorbeeld een foto, die heb ik in een winkel gevonden, waar ik mee bezig ben. Dat landschap, die persoon erin, iemands arm op de voorgrond . . .. je komt er niet achter wat dit precies is, wat het betekent, waarom die foto zo genomen is, waarom deze compositie? Het is niet zo, dat ik zo’n foto naschilder. Het is meer zo dat deze foto me inspireert. Ik wil niet realistische werken, ik zou het liefst abstracte schilderijen maken, maar abstract heeft weer iets eenzaams. Er is niemand. En ondanks het feit dat ik niet realistisch wil schilderen, gebeurt dat dan toch. Ik denk dat het voor mij belangrijk is, dat er iemand is, in het schilderij. Abstract wellicht, maar wel iemand, een mens. Dat maakt het voor mij interessant. Je kunt niet echt iemand kennen. Je kunt jezelf niet eens kennen. Er is altijd iets over, een mysterie. Iets onkenbaars. Dat is wat me drijft.‘

Een belangrijke inspiratiebron voor Anouk is Cecily Brown, die net als zijzelf niet kan leven met het dogmatische onderscheid tussen figuratief en abstract en die in haar werk beide stijlen vrijelijk combineert.

Anouk begon haar kunststudie op Vancouver Island, studeerde daarna in Brisbane (Australië), in Florence en haalde uiteindelijk haar Bachelor aan de University of Victoria in British Columbia. Samen met haar vriend heeft ze twee jaar in Spanje gewoond en nu woont ze samen met hem in Groningen. Ben je een soort wereldbewoner?

‘Ha ha, ja een beetje wel. Ik heb het enorm naar mijn zin hier in Groningen, maar als mijn vriend over twee jaar zijn onderzoek heeft afgerond, denk ik dat weer ergens anders heen gaan. Ik heb inderdaad het gevoel dat je om de paar jaar een ander deel van de wereld moet ervaren. Er zijn heel veel landen in en buiten Europa waar ik nog graag een tijd zou willen wonen. In Duitsland heb je hele grote galerijen. En daar zou ik graag hele grote schilderijen voor willen maken. Als je me naar mijn toekomstplannen vraagt, dan is dat het momenteel wel. Hele grote schilderijen maken. En gewoon altijd blijven schilderen.’

Hans Kuné

Schilderijen van Anouk Wolse zijn gedurende de hele maand september te zien in galerie Forma Aktua te Groningen en van 9 september tot 19 oktober in Galeria Unexpected ook in de Martinistad.