Buijs: te veel emotiecoach

Groningen

Voor en na wedstrijden komen er louter zinnige teksten uit de mond van Danny Buijs. Tijdens wedstrijden verandert de talentvolle hoofdcoach van FC Groningen in een vaatje buskruit.

Prachtig was de ontlading van Buijs na de gelijkmaker van Ahmad Mendes Moreira tegen FC Utrecht. Hoog opspringend en minstens net zo enthousiast als de supporters op de fanatieke Noordtribune vierde de coach de goal van zijn voormalige pupil bij Kozakken Boys. Net zo emotioneel kan hij reageren op fouten van zijn overwegend jonge spelersgroep. Buijs kan dan – om zijn eigen termen te gebruiken – behoorlijk uit zijn plaat gaan. Met de beste bedoelingen, maar niet elke speler kan de uitbarstingen van de gedreven trainer waarderen. Dat was te zien aan gebaren van Ritsu Doan en Michael Breij.

Minder zelfvertrouwen

Verscheidene jonge spelers lijken vergeleken met vorig seizoen fors aan zelfvertrouwen te hebben ingeboet. Niet alleen Buijs is veeleisend en zeer kritisch, zijn assistent Hennie Spijkerman is dat evenzeer. Beiden lijken een beetje geschrokken van het niveau van de spelersgroep. Voor de ervaren Spijkerman was de overgang van Ajax naar FC Groningen als die van een driesterrenrestaurant naar een goede patatkraam, terwijl Buijs had verwacht dat het verschil in kwaliteit tussen een topclub uit de tweede divisie en een club uit het rechter rijtje van de eredivisie veel groter zou zijn. De vele jonge spelers voelen dat en staan ogenschijnlijk onder hoogspanning.

Antuna

Uriel Antuna maakte donderdag in de bekerwedstrijd tegen FC Twente een bloednerveuze indruk. De jonge Mexicaan leek moeite te hebben met de instructies van zijn trainer, die hij ofwel niet begreep ofwel moeilijk vond om uit te voeren. De razendsnelle en volijverige Antuna is geen technisch fijnbesnaarde of geraffineerde voetballer, maar zijn slechte aannames van donderdag leken vooral voort te komen uit ongezonde spanning. Als invaller tegen Utrecht, ver buiten het gehoor van de fel coachende Buijs, speelde hij zijn beste helft in dienst van FC Groningen. Moraal van het verhaal: je kunt ook te veel vanuit emotie coachen en daarmee spelers onzeker maken. Buijs moet vooral zichzelf blijven, maar een onsje minder emotie doet wellicht wonderen.