Mensen van het Martini Ziekenhuis

GRONINGEN

In het Martini Ziekenhuis in Groningen werken bijna 3.000 mensen samen voor de beste zorg. Wie zijn zij en wat doen ze precies? In deze achtste aflevering van de maandelijkse rubriek spreken we Sarah Huitema, ze is verpleegkundige op de Spoedeisende Hulp.

Wat doe je zoal als verpleegkundige op de spoedeisende hulp?

”Op de Spoedeisende Hulp (SEH) is geen moment hetzelfde. We vangen patiënten op voor alle specialismen, in alle leeftijden, dag en nacht. Meer hollen dan stilstaan. Het is veel tegelijk, maar vooral de levensbedreigende situaties vereisen dat je altijd op scherp staat.

We vragen de patiënt - of een naaste - naar zijn ziektegeschiedenis en onderzoeken hem. De arts stelt samen met ons vast welke behandeling nodig is en welke hulp het meest noodzakelijk. In acute gevallen verleen je ook meteen zelf eerste hulp.

Het ene moment zie ik een sporter die ongelukkig is gevallen en daarbij een botbreuk opliep. Als de röntgenfoto dat uitwijst, sta ik later te gipsen. En het andere moment vang ik een patiënt op uit de ambulance die erg kortademig is. Na onderzoek blijkt de antibiotica tegen de longontsteking niet aan te slaan. De patiënt is zo ziek en uitgeput dat zelfstandig ademen niet meer gaat. Twee uur later heb ik hem overgedragen aan mijn collega’s op de Intensive Care (IC) en ligt deze patiënt aan de beademing.

Voorspelbaar is dat ik minimaal elke week een nachtdienst draai, dat er in de zomer veel kinderen van de trampoline vallen, in de weekenden meer sporters met blessures binnenkomen op de SEH en dat we in winter vaker uitgeputte patiënten zien door bijvoorbeeld een longontsteking of een hardnekkige griep.

Verder is het één en al dynamiek. De gang van de SEH is maar 25 meter lang en toch loop je als snel vijf á zes kilometer per dienst. ‘Snel handelen’ en ‘de juiste samenwerking zoeken’ is op de SEH soms van levensbelang.”

Wat vind je mooi aan je werk in het Martini Ziekenhuis?

”Op de SEH zie je in korte tijd heel veel verschillende dingen voorbij komen, dit maakt het heel dynamisch. Nu wil ik me specialiseren om ook als verpleegkundige op de IC te kunnen werken. Als ik een patiënt naar de IC breng ben ik altijd erg geïnteresseerd in wat er in dat lichaam gebeurt en hoe het verder gaat met de patiënt. Die verdieping lijkt me een geweldige combinatie met het werken op de SEH. In het Martini Ziekenhuis krijg ik de kans om de opleiding te volgen en deze combinatie te maken in mijn werk.”

Welke gebeurtenis is je bijgebleven?

”Een man kwam via de huisarts bij ons binnen met zijn bovenarm uit de kom. Hij had veel pijn. Ik weet dat hoe sneller die arm terug gaat in de kom, hoe makkelijker het verloopt. Ontspannen van je spieren is daarbij belangrijk, maar met veel pijn is dat juist de grootste uitdaging. Ik gaf stap voor stap aan welke behandeling we gingen inzetten en stelde hem gerust. Even later lag de man met een gewicht aan zijn arm op zijn buik op het bed. Door te ‘slingeren’, kregen we met z’n tweeën de arm weer op z’n plek. De man was ontzettend dankbaar en blij en ging met een glimlach de deur uit. Dat is nou het mooie aan mijn vak!”