FC Groningen kan tóch beter

GRONINGEN - FC Groningen heeft bijna op de valreep laten zien dat er meer in het elftal steekt dan alleen maar defensief gedisciplineerd vechtvoetbal. In de thuiswedstrijd tegen Vitesse was het spel ook in aanvallend opzicht leuk om naar te kijken.

FC Groningen heeft na de winterstop in de reguliere competitie echt goed gepresteerd, met maar liefst dertig punten uit zeventien wedstrijden. Maar de laatste indrukken blijven meestal het langst hangen en die waren niet best. Zeg maar ronduit slecht.

De ploeg liet het flink afweten in de uitwedstrijden tegen PEC Zwolle (3-2, het tweede deel met name) en FC Emmen (1-0). Het spel aan de bal was bar slecht en het verdedigen veel minder gedegen dan in de meeste andere wedstrijden na de winterstop.

Beide keren ontbrak een van de vaste waarden in het verdedigende blok. Ludovit Reis was er door een schorsing niet bij in Zwolle en Jeffrey Chabot moest vanwege een blessure toekijken in Emmen. De jonge Duitser was er ook tegen Vitesse niet bij.

Drie aanvallers

Trainer Danny Buijs koos tegen Vitesse niet voor een defensief sterke vervanger, maar voor een speler die vooral aan de bal sterk is: Thomas Bruns.

Een tweede belangrijke aanpassing was dat in de opstelling niet langer voor vier, maar voor drie aanvallers ruimte was. Spits Paul Gladon maakte plaats voor middenvelder Django Warmerdam. De speelwijze bleef 4-4-2, maar de puzzelstukjes pasten beter.

In een 4-4-2 met Doan en Mahi als flanken en twee diepe spitsen ‘ontaardt’ de speelwijze vaak in 4-2-4. FC Groningen komt dan op het middenveld een mannetje tekort. En als beide middenvelders dan ook nog eens vooral goed zijn in het veroveren van de bal, ligt voetbalarmoede op de loer.

Met Bruns als spelmakende controleur naast balveroveraar Reis, en met Warmerdam als derde echte middenvelder, bleek FC Groningen beter in balans. Het elftal domineerde zelfs tweederde van de wedstrijd tegen een toch goede ploeg als Vitesse.

Buijs bewees meer te kunnen zijn dan componist van vechtvoetbal.