Zaterdag boodschappen | column Theo van der Werff

Iedere zaterdag doe ik in de stad boodschappen en als het mooi weer is drink ik een heerlijke cappuccino op de Vismarkt bij Marc Korfage.

Maar het was alleen maar regen: dan maar onder de paraplu winkelen. Op een overdekt terras zag ik andere vaste gasten van Marc hun zaterdagse koffie drinken. Via de stadsbakker naar de pindaboer, in beide zaken was de bediening weer optimaal. Dan whisky halen aan de A-straat. De viswinkel, zie ik, is gesloten. Hier zat wel 50 jaar lang een traditionele zeer goede vishandel met prachtige producten. De overnemende partij maakt er al snel een heel ander concept van en de zaak gaat op de schop. Tot en met de voorgevel wordt alles verbouwd.

En opeens zie ik voor die zaak een markante oud-kapper, die vereeuwigd is op een schilderij in de Weeva, bouwinstructies staan geven. Ervaring met bouwen heeft hij genoeg, dus dat gaat daar zeker lukken. Wat verderop was een marktkoopman zo zat van een niet kopende maar wel zeurende klant, dat hij hem duidelijk verzocht om weg te gaan. Geen zin om in de stromende regen te blijven kijken hoe dat afloopt. Op naar een parfumeriezaak. Wat ik nodig heb is zo aan te wijzen en dan maar betalen.

Dan komt het spel dat ik iedere keer beleef met wisselend succes. Ik meld dan dat ik geen gratis spul hoef of het moet een product zijn dat ik voor het scheren kan gebruiken. Als dat er niet is dan iets voor mijn vrouw.  Misschien raadt u het al. Zij komt met iets aanzetten voor mijzelf, waar ik niet om gevraagd heb. Ze maakt ook nog een opmerking dat dat echt iets voor mij is en dat ze dat goed bedacht heeft. Ik heb geleerd niet meer te reageren. Voor mij wel zo gemakkelijk.

Een uur later hetzelfde. Ik meld thuis hoe ik mijn gebakken eitje wil en hoe niet. U raadt het al: ik krijg hem hoe ik het niet wil. Ik heb het eitje toch maar opgegeten. Gelukkig is het daarna droog geworden.

Theo van der Werff is Groninger ondernemer en accountant