Stadse Fratsen | Jong en kwetsbaar

GRONINGEN Er sluimert een rare rel in Groningen. Woningcorporatie Lefier wil het monumentale Pepergasthuis verkopen. Het gasthuis wordt goedkoop verhuurd, maar is nogal duur in onderhoud. Lefier heeft al een koper. De huurders zijn bang dat de nieuwe eigenaar het op de particuliere huurmarkt zal zetten.

De gemeente Groningen (die het complex jaren geleden overdroeg aan Lefier) reageert ook gealarmeerd. Het stadsbestuur wil graag een inclusieve stad. Het gaat hier om sociale huurwoningen (om de feestvreugde nog wat te verhogen ook nog gehuurd door ‘kwetsbare ouderen’) in de binnenstad. Daar moet je zuinig op zijn, aldus wethouder Roeland van der Schaaf.

Tot zover nog steeds niks aan de hand. Maar nu wil de gemeente Groningen naar de rechter stappen om de verkoop tegen te houden. Waarom dat nodig zou zijn, is een raadsel.

De huurders die er nu zitten, zijn beschermd door bestaande regelgeving waarin ook een maximale huurverhoging is geregeld. Geen sprake van dat deze huurders ineens de hoofdprijs moeten gaan betalen.

De kans dat het complex verpaupert nu een nieuwe eigenaar het overneemt is ook nihil: het wemelt van de regels waaraan monumenteneigenaren moeten voldoen. De nieuwe eigenaar kan er evenmin een hoerenkit of een vreetschuur van maken, want dat verhindert het bestemmingsplan.

Waarom gaat de gemeente Groningen dan toch naar de rechtbank? Om een politiek punt te maken. Het stadsbestuur wil laten zien dat het een inclusieve stad voorstaat waarin ‘kwetsbare ouderen’ kunnen huren in de binnenstad. Oud, kwetsbaar, krap bij kas en toch wonen op een van de mooiste plekjes in de binnenstad. Veel natter wordt de linkse huisvestingsdroom niet.

Het draait straks dus uit op een met publiek geld gefinancierde gerechtelijke procedure waarmee een piepklein politiek puntje gemaakt wordt, waarmee 0 effect wordt gesorteerd en waar onder de streep alleen de heren en dames juristen beter van worden.

Afgelopen zaterdag was ik even bij de Voedselbank om een handje te helpen op het uitgiftepunt. In een paar uur tijd trokken meer dan honderd mensen voorbij met een boodschappenwagentje. Het water staat deze mensen aan de lippen. Hetzelfde geldt voor de Voedselbank. Te weinig vrijwilligers en te weinig voedsel. Ze kunnen er de stijgende vraag amper aan. Honderden gezinnen hebben wekelijks te weinig geld om te eten. Kinderen gaan zonder te hebben ontbeten naar school. Jong en kwetsbaar. En het worden er alleen maar meer. Daar zou wel wat meer politieke power naartoe mogen…