Een stukje horecatraditie stopt

GRONINGEN Op zaterdag de 27ste juli hebben wij als zo ongeveer de laatste gasten verrukkelijk kunnen eten in de Pauw in de Gelkingestraat. Want na die datum was het afgelopen.

De aanloop tot het sluiten was voor mij erg verwarrend. In een aantal bladen die drijven op de bovenkant van de middenklasse en de zakelijke markt stond een artikel dat de zaak verbouwd moest worden. Dit leek niet haalbaar, dus sluiten was de enige optie. Wat ik perfect vond en passend bij Theo Mulder was dat hij dit zelf meldde in het Dagblad van het Noorden. De meerderheid van de ondernemers hangt immers een briefje op de deur met de tekst ‘wegens omstandigheden gesloten’.

En dan gaat door je heen wat je in de dertig jaar dat je daar komt zoal bijgebleven is. Jarenlang kwamen wij daar zeker twee keer per jaar, we hebben ook nog een keer in de bovenzaal een diner gehad. De laatste jaren, door een groter aanbod van restaurants in hetzelfde segment, kwamen wij er minder, moet ik eerlijk bekennen. Maar als je er weer was genoot je van allerlei zaken, zoals bijvoorbeeld het smetteloze tafellinnen maar ook vooral de warmte van de bediening. Dan zeiden wij tegen elkaar: ‘hier moeten we weer heen.’

De Pauw was onder meer befaamd om de dessert trolley. Een perfecte afsluiting na een perfect diner. En de handgeschreven nota was iets nostalgisch. Ook blijft overeind dat ik er nooit weggegaan ben met een gevoel dat ik ergens ontevreden over was. Bij het vertrek was daar altijd Theo Mulder om je persoonlijk uitgeleide te doen. Hoe hij dat voor elkaar kreeg was voor mij een raadsel, met een volle zaak.

Maar het is over en dat was te merken in de positieve emotie die in de zaal hing en de warme en welgemeende woorden die Theo mocht ontvangen van de gasten. Ik wens hem sterkte met het afwikkelen van de zaak. En ik heb meer dan vertrouwen in zijn capaciteiten. Dus we zien hem wel weer stralen met een nieuw project.

Theo van der Werff