FC Groningen onthutsend

GRONINGEN FC Groningen speelde tegen Heracles één helft saai voetbal voor trainers en één helft dom voetbal zonder hersens.

Het was ronduit armoedig wat de ploeg van trainer Danny Buijs liet zien. Durf, fantasie, vaardigheid, ‘gogme’, alles ontbrak. FC Groningen was zo onthustend slecht dat zelfs het optimistische deel van de aanhang het halfvolle stadion diep ontgoocheld verliet. Niet de 2-1 nederlaag, maar het spel van zaterdagavond gaf daar alle aanleiding toe. Enkele spelers die er vorig seizoen ook al bij waren en die dankzij een redelijke competitiestart en dito oefencampagne het voordeel van de twijfel verdienden, toonden weer oude, ergerlijke gebreken. De nieuwelingen vielen stuk voor stuk tegen. Wissels sorteerden op een korte opleving na weinig effect al wilde Danny Buijs na afloop anders doen geloven.

De trainer had zijn elftal op drie plaatsen gewijzigd ten opzichte van de succesvol verlopen uitwedstrijd tegen AZ. Eén van die wissels was noodgedwongen. Middenvelder Ramon Pascal Lundqvist raakte vrijdag op de laatste training geblesseerd aan een enkel en bleek zaterdag onvoldoende hersteld. Voor hem kwam verrassend genoeg Django Warmerdam in de ploeg. Een speler die in de eerste wedstrijden geen speeltijd was gegund en die zelfs tegen een redelijk bod mocht vertrekken. Verder gaf Buijs aanvoerder Mike te Wierik zijn plaats in de basis terug ten koste van de in Den Haag goed debuterende Bart van Hintum en passeerde hij de tot dusver niet imponerende linksbuiten Gabriël Gudmundsson ten faveure van Mohamed El Hankouri. Van de vele nieuwelingen startten er zodoende maar twee in de basis: Azor Matusiwa (21) en Sam Schreck (20). Beiden begonnen met verkeerde aannames waarmee ze snelle counters van het op de tegenaanval loerende Heracles inleidden. Vooral de tegenvallende prestaties van Schreck en Matusiwa vormden een domper. Want van alle aanwinsten hadden juist zij de meest veelbelovende indruk gemaakt tot dusver. Matusiwa als snel vooruitspelende en stevig ingrijpende controleur, de lichtvoetige Schreck als dynamische en slimme middenvelder. Herstelde Matusiwa zich nog enigszins van zijn matige start, de onzeker ogende Schreck bleef ondermaats wat hem halverwege al op een wissel kwam te staan.

Ideeënloos

Ergerniswekkend was hoe FC Groningen in de eerste helft in de opbouw volhardde in ideeënloos balbezit. Het voetbal wat in Nederland door geen enkele liefhebber wordt gepruimd. Eindeloos schoven Mike te Wierik en Ko Itakura aangevuld met de beurtelings inzakkende controleurs Matusiwa of Warmerdam elkaar de bal toe. Na lang gedraal ging de bal dan vaak naar een in de dekking staande back die het ding terugkaatste, waarna het saaie refrein opnieuw opklonk. Ter afwisseling volgde soms een bal in de voeten van een Heraclied of een kansloze lange bal op Kaj Sierhuis.

Buijs verving in de rust Schreck door Charlison Benschop en daarna speelde FC Groningen alleen nog maar opportunistisch. Benschop won net als bij eerdere invalbeurten nog zijn eerste kopduels, maar daarna meestal niet meer. Kansen leverde het fantasieloze verticale spel dan ook nauwelijks op. Zo kreeg het publiek van de thuisploeg twee lelijke gezichten te zien: saai én dom voetbal. Door weer een vrij weekend duurt het twee weken voordat het geschonden (zelf)vertrouwen kan worden herwonnen.