Eurosonic Noorderslag in Groningen: Is er in oktober een geboortegolf?

Tijdens Eurosonic Noorderslag houdt muziekjournalist Peter van der Heide een dagboek bij. Vandaag aflevering 2: Vreugde.

Dancing to unknown music, of foreign origin. Een ding moet ik nu Eurosonic losbarst meteen maar even duidelijk maken. Er hoeft wat mij betreft niet per se te worden gedanst om het een geslaagde avond te noemen. Dat is niet omdat ik niet kan dansen, ik kan dansen als een edelman. Inderdaad, zoals in dat kinderlied De zevensprong. De geciteerde woorden die de Ierse performer Sinead O’Brien met flair poëtisch uitspreekt in haar lied A thing you call joy passen uitstekend bij Eurosonic.

Vanaf vandaag is de Groningse binnenstad een paar dagen een walhalla voor muziekliefhebbers. En ik heb zin, zin om die naar Londen verhuisde zwartharige en postpunkende O’Brien vanavond te zien optreden in Vera. Ik hoop dat ze een kek pak draagt zoals op foto’s die ik van haar heb gezien. Staat haar zo goed. Ik hoop haar ook beter te leren kennen, te begrijpen waarom ze zingt: I feel like the daytime chasing the night. Wie weet lukt het me en blijft de vreugde die ze bezingt de rest van de week in mijn hoofd zitten.

Mooie momentjes verzamelen was het motto van Herman Brood

Wat vreugde kan nooit kwaad, want er zullen ongetwijfeld ook boze rappers en rockers op mijn grillige pad komen de komende dagen. Ik heb me ditmaal voorgenomen me niet al te druk te maken over van alles en nog wat. Wat dat betreft, neem ik een voorbeeld aan Herman Brood, de rocker die in de jaren zeventig de Groningse kroegen onveilig maakte en voor een Springtij zorgde. Mooie momentjes verzamelen, dat was zijn levensmotto. Waaraan hij ten onder ging, dat wel.

Zijn er Eurosonic Noorderslag baby's?

Dat brengt me ineens op de vraag of al die Groningse vreugde tijdens Eurosonic Noorderslag de afgelopen pak hem beet drie decennia ook voor nageslacht heeft gezorgd. Is er in geboortestatistieken een piek te bespeuren in oktober die te herleiden is tot Groningen? Zou wat zijn zeg. Hoewel, een beetje popartiest (m/v) heeft in ieder stadje een schatje, dus zo vreugdevol hoeft zo’n liefdesaffaire helemaal niet uit te pakken.

Maar hebben die serieuze muzikanten van tegenwoordig überhaupt nog wel tijd voor gesjans? En leren ze dit aspect van het vak ook op die toch wat truttige popacademies? Heeft lachgas daar het gebruik van de autotune verdrongen? Het zijn vragen die me bezighouden. Misschien moet ik Kraantje Pappie die in Leeuwarden studeerde er eens over spreken. Hij is toch de grootste popster die we in Groningen hebben sinds Brood.

Podia in bezemkasten waar Boris Becker raad mee weet

Er is in de tussenliggende tijd veel veranderd. Waarschuwen dat moeders tijdens ESNS hun dochters thuis moeten houden kan niet meer, het is 2020. De straten afschuimen, zoals Rob de Nijs dat zo fraai bezingt in Malle Babbe, kan nog wel. Sterker nog, het is een must tijdens Eurosonic. Ik hoop op plekken te komen waar ik normaliter niet kom, podia te ontdekken in bezemkasten waar Boris Becker geen raad mee zou weten. Om morgen dankbaar en voldaan wakker te worden en mezelf net als Sinead O’Brien het volgende af te vragen. Why am I forever in recovery from a thing you call joy / And why am I so goddamn blessed / On earth.