50 jaar scheidsrechter Henk Krans: ‘Ik maak fouten, jullie maken fouten’

GRONINGEN Stadjer Henk Krans is 50 jaar scheidsrechter voor de KNVB. Zijn eerste fluitsignaal klonk bij CSB 3 – Oldambt 2, zijn laatste klinkt op 30 mei. ,,De spanning maakt van mij een voetbaldier.”

Henk Krans (71) werd in februari voor zijn jubileum gehuldigd door Scheidsrechtersvereniging COVS Groningen en Omstreken tijdens een training op sportpark Corpus den Hoorn. Krans is er nog steeds beduusd van, vooral van de reacties die maar blijven komen. ,,Nog steeds krijg ik telefoontjes, appjes en e-mails met felicitaties. Man, het houdt niet op. Wat een waardering!”, glundert hij.

Krans, die op steenworp afstand van het Oosterparkstadion van FC Groningen op de wereld is gezet, was geen geboren voetbaldier. De liefde voor het spel groeide mondjesmaat. ,,Ach ja, ik liep er niet warm voor. Heb wel gevoetbald. Eerst bij GVAV en later bij Gronitas. Paar jaartjes maar hoor”, zegt hij bijna verontschuldigend. Een collega bij V&D zag in Krans een scheidsrechter, hij meldde hem aan voor de arbitragecursus van de KNVB. Krans ging er met frisse tegenzin toch naartoe. Maar met succes: ,,Een mooie cursus was het, lang ook. Ik was eerst nog twee jaar kandidaat scheidsrechter voor ik met de fluit in de hand het veld op mocht.”

Spanning

CSB 3 – Oldambt 2 (3-2) was de eerste wedstrijd die Krans floot. ,,Bloednerveus was ik. Ik was twee en een half uur voor de wedstrijd aanwezig. Zo spannend. Hoe het ging? Goed, niks aan de hand!” Juist de spanning maakt van Krans een voetbaldier, zegt hij. ,,Al een dag van tevoren spookt de wedstrijd door mijn hoofd. Ik drentel wat door huis en heb het liefst dat mijn vrouw niet veel tegen me zegt.” Op de wedstrijddag volgt Krans een vast ritueel. Ruim voor aanvang is hij aanwezig, maakt een warming-up van steevast vijf minuten en zoekt voor overleg met de grensrechters de kleedkamer op. ,,Direct na de aftrap ben ik helemaal rustig. Dan geniet ik van het spel. Prachtig!”

Afgelopen 50 jaar floot Krans een paar duizend wedstrijden. Waarschijnlijk nog wel meer, maar dat weet hij niet precies meer. Hij deelde dertig rode kaarten uit en een paar honderd gele kaarten ,,Ik zeg altijd tegen spelers ‘jij maakt fouten en ik maak fouten, laten we er een mooie wedstrijd maken.’” Eigen fouten wegen zwaar voor Krans. Zo trok hij eens een rode kaart maar vond deze straf achteraf te zwaar. Het zat hem dwars, kon er niet van slapen. Hij overlegde met zijn collega’s van de COVS en diende bij de KNVB een verzoek in om de rode kaart om te zetten naar geel. Zijn verzoek werd gehonoreerd, eind goed al goed.

COVS

Krans voelt zich thuis bij scheidsrechtersvereniging COVS Groningen op sportpark Corpus den Hoorn. ,,Een fijne groep mensen, met Henk Steenhuis en Bert Kamstra als trainers. Ik train er elke week.” Krans stopt in mei als scheidsrechter en wordt praktijkbegeleider bij COVS, gaat scheidsrechters het vak bijbrengen. Hoe lang Krans nog verder gaat in de voetballerij weet hij niet. Hij voelt zich gezond en ziet wel.

Clubgrensrechters

,,Wat op de velden veranderd is al die jaren? Best veel, maar ook weer niet. Ik heb moeite met nieuwe spelregels, maar eenmaal op het veld went het snel. Buitenspel was en is lastig. Het levert altijd gedoe op met clubgrensrechters. Voor de wedstrijd is er overleg, ‘wees eerlijk’ spreken we af. Een bal uit is een bal uit, en buitenspel is buitenspel. Wat er van terecht komt? Niets! Echt, 80 procent van die lui staat er om de eigen club voordeel te geven. Te triest voor woorden.”

Jeugd

,,De laatste 27 jaar fluit ik alleen de jeugd, dat ligt me beter. De mentaliteit op de velden is harder geworden. Respect bestaat niet meer. Denk aan de in 2012 vermoordde grensrechter Richard Nieuwenhuizen. Krijg er nog de rillingen van. Natuurlijk gebeurt bij de jeugd ook wel wat, toch is het anders. Ik voel me gewaardeerd wanneer na de wedstrijd die jongens bij me langslopen om een hand te geven. ‘Bedankt scheids!’, zeggen ze. Dat doet me goed. Fluiten is natuurlijk gewoon hobby, en het plezier ervan pakt niemand mij af.”