Quarantainecolumn: Boer Zoekt Vrouw in je eentje nabespreken bij de koffieautomaat

Met je collega’s nog even de belevenissen van boerin Annemiek uit Tynaarlo in Boer Zoekt Vrouw onder de loep nemen, is er niet meer bij. Dus voorlopig is het even niet anders: alleen bij de koffieautomaat.

Jon: Dat is boffen.

Ik: Wat is boffen? En voor wie?

Jon: Nou, voor die lui van Boer Zoekt Vrouw.

Ik: Hoezo? Moet er niet aan denken om voor het oog van de natie stuntelig en ongemakkelijk op zoek te gaan naar de ware.

Jon: Eens, maar ze boffen omdat de opnames al waren gemaakt voordat de coronacrisis uitbrak. Dat zou pas ongemakkelijk zijn geweest. Elkaar leuk leren kennen op anderhalve meter afstand.

Ik: Nou je het zegt, haha. Uitstapjes maken. Zie je het voor je? In een touringcar. Eentje voorin, eentje in het midden en eentje achterin. Heel romantisch.

Jon: Ja, gezellig terrasje pakken. Ieder aan een eigen tafeltje.

Ik: Had helemaal niet gekund, man. De horeca is dicht. Dus ook de hotels, voor de stedentrip die nog gaat komen. Corona is overal. Dus niet eens een eigen kamer, helemaal niets. Plaatjes kijken, op afstand. Niet meer dan dat. Het hele programma zou in honderdduizend stukjes zijn gevallen. Bam, weg!

Jon: Je draaft door. Alle afleveringen liggen al keurig op de plank bij KRO/NCRV. Vraag is alleen: moeten we daar blij mee zijn? De aflevering van zondagavond was saai en mat. Kan er niet meer van maken.

Ik: Saai, maar niet oppervlakkig. Neem Steven, één van de drie van Annemiek. Hij kwam met de ontboezeming dat hij kanker heeft gehad. Arme jongen. Echt een lieverd. Hij was sowieso niet haantje de voorste, maar door een gebrek aan energie had hij zichzelf nog niet kunnen laten zien. En dat wilde hij wel graag en daar had Annemiek alle begrip voor. Jééétje, wat heftig, zei ze nog.

Jon: Ja, maar ze stuurde hem wel weg.

Ik: Maar dat had niets met zijn ziekte te maken. Ze zag het gewoon niet zitten met hem. Kan toch? Dat is de opzet van het programma. Uiteindelijk blijft er eentje over. En dan maar hopen dat ‘t wat wordt.

Jon: beetje harteloos was het wel. Die arme Steven was nog bezig zijn tas te pakken en paardenman Erik stelde al voor een paardenfilmpje te kijken. Jelte schoof ook maar aan, want dan wist ie in elk geval waar Annemiek en Erik het over hadden.

Ik: Hoorde een collega zeggen dat Annemiek haar mannen behandelt als een stel stagiaires. Lachen toch?

Jon: Hoorde aan de keukentafel dat dat komt omdat ze drie, inmiddels twee, kerels over de vloer heeft. Die willen zich bewijzen en dus móét zij zich wel als een stagebegeleider opstellen. De vrouwen bij de andere boeren, die wachten gewoon rustig af. Dat is het grote verschil. Hoorde ik aan de keukentafel.

Ik: Afgezien dat Steven werd weggestuurd, gebeurde er eigenlijk niets. Het leek wel of die anderhalve-meter-regel ook al gold bij de opnames. Jemig, het kabbelde, kabbelde en kabbelde.

Jon: Ja, veel te braaf. Gaf Jelte ook volmondig toe. Maar niet alleen van zijn kant, ook van die van Annemiek.

Jon: Bij boer Bastiaan gebeurde wel wat. Die had zijn vrouwen in roze overalls gehesen. En om ze uit elkaar te kunnen houden, stond hun voornaam op hun rug. Niet te filmen.

Ik: Wel.

Jon: Wat?

Ik: Je hebt het toch gezien.

Jon: Nou, onze grappenmaker is ook wakker. Neem nog een bakkie.

Ik: Volgende week gaat het gebeuren. Alle remmen gaan los.

Jon: Laten we het hopen. En aanraken mag. Althans, toen nog wel.