Wandelen door een straat vol bomen met poëzie, in Van Starkenborgh en De Hunze

GRONINGEN Twee buurvrouwen van de Tonny van Leeuwenlaan vonden elkaar met het schrijven van gedichten. ‘Onze doelstelling - wijkbewoners met elkaar verbinden - is zo ruimschoots behaald.’

Sinds zeven jaar wonen ze naast elkaar, Marian Asselman (66) en Majanka Boddé (40). Asselman is bewoner van het eerste uur van de wijk Van Starkenborgh, Boddé kwam zeven jaar geleden in de Tonny van Leeuwenlaan terecht.

De beide vrouwen delen de wijk, de straat en kennen elkaar al jaren. Ze hebben contact met leuke gesprekken. ,,Maarruh, onze wederzijdse passie ontdekten we notabene op social media. Daar hadden we het nog niet eerder over gehad”, vertelt Asselman toch wel een beetje met schaamte. Wat blijkt: beiden klimmen, zonder het van elkaar te weten, regelmatig in de pen om een gedicht te schrijven. Poëzie is hun gezamenlijke passie.

Liefde en rouw

Asselman schrijft haar gedichten zonder een vaste stijl of lengte en ze hoeven hoeft ook niet per se op rijm. Ze schrijft ze met één doel: ,,Poëzie helpt mij, net als schilderen, om emoties te overbruggen.” Allesomvattende onderwerpen als liefde, verdriet en rouw geeft ze zo een plek. Ook haar dromen uit een woelige slaap schrijft ze snel op. ,,Ik geef woorden aan mijn emoties. Verhalende rijm ligt mij het beste”. Jan Jacob Slauerhoff, Bert Schierbeek en Piet Paaltjens noemt ze als haar voorbeelden.

Boddé: ,,Ik heb geen voorbeelden, ben niet geschoold en ik doe maar wat. De gedichten van Toon Hermans, ik las ze op de middelbare school, maakten wel indruk. Verder lees ik wat me voor de voeten komt. Rouw, daar ging mijn eerste gedicht over. De beste vriendin van mijn moeder overleed, ook ik had het daar moeilijk mee en schreef het van me af. Ik ben altijd op zoek naar ritme en rijm. Wanneer mijn hart ergens van overloopt krijg ik woordjes in mijn hoofd. Tijdens wandelen worden die woordjes gesproken liedjes. Die schrijf ik op.”

Creatief proces

Schrijven is een creatief proces dat zich niet makkelijk laat vangen in een standaard werkwijze. Zo stoeien beiden regelmatig met een woord dat nog op de juiste plek moet, met die ene moeilijk te vinden zin. Boddé: ,,Dan leg ik het weg en ben er zo een jaar mee bezig. Niet eerder dan wanneer ik er een goed gevoel bij heb is het af.”

Verbinden

Behalve dat Asselman gedichten schrijft, is ze actief voor het bestuur van de wijk in Buurtcentrum Hunzeborgh. Vanaf februari organiseert ze er zondagsconcerten om wijkbewoners in beweging te zetten en met elkaar te verbinden. Klassieke muziekoptredens van conservatoriumstudenten zijn er al, voor de jeugd staan jazz- en bluesconcerten op stapel, meldde ze al eerder in de Gezinsbode ,,Muziek was een eerste stap. Voor het organiseren van culturele activiteiten in brede zin wordt nu een cultuurcommissie opgericht. Op een plan voor een poëziewedstrijd voor wijkbewoners reageerde het bestuur al positief”, zegt Asselman.

Maar toen kwam corona. Boddé, plaatst ,,om toch iets te doen”, zoals ze zelf zegt, gedichten op de site die ze voor haar massagepraktijk al in de lucht had. Met de poëziewedstrijd, de gedichten op de website van Boddé en het gesloten buurtcentrum was de puzzel voor de buurvrouwen snel gelegd. Boddé: ,,Je komt in deze tijd elkaar nog nauwelijks ergens tegen. Het enige uitje is een wandeling door de straat. Het idee om onze gedichten op de bomen in de middenberm te hangen was geboren.” Aan veertien bomen in de middenberm van de Tonny van Leeuwenlaan hangen nu vanaf Bevrijdingsdag zestien gedichten. En zo werd een straat vol bomen een straat vol poëzie. Asselman: ,,Met milieuvriendelijk touw hebben we de gedichten vastgemaakt hoor,” stelt ze gerust.

Extra wandelingetjes

De gedichten zorgen voor extra wandelingetjes door de wijk. Buurtgenoten van De Hunze en Van Starkenborgh begroeten elkaar altijd al vriendelijk in het voorbijgaan, nu maken ze een praatje met elkaar, merken Asselman en Boddé. ,,Je komt op straat mensen tegen die je nog niet eerder zag, je leert elkaar kennen. Tientallen reacties kregen we. ‘Het kleurt onze wandeling’, hoorde ik een buurman zeggen. Onze doelstelling - wijkbewoners met elkaar verbinden - is zo ruimschoots behaald”, zegt Asselman.

De gedichten op de bomen in de middenberm zijn door corona eigenlijk een voorafje op de poëziewedstrijd. Het idee is nog pril maar als alles doorgaat krijgen wijkbewoners een oproep voor deze wedstrijd. De mooiste en beste gedichten komen op een kleitablet als tentoonstelling op straat. ,,Door corona is het idee versneld uitgevoerd. Of het straks in het buurthuis slaagt hangt ook af van het aantal deelnemers, en het beschikbare budget”, zegt Boddé.

Boddé: ,,De gedichten aan de bomen verbinden wijkbewoners en zorgen voor leuke gesprekken. Ik vind het leuk om op straat iets tegen te komen waarbij je stil kunt staan, om even te lezen. Misschien een idee voor de hele stad?”

Meer op facebook BHSWIJKGROEP, http://majankabodde.nl.