Column Theo van der Werff: De soap rondom VI

In omroepland gaat het om kijkcijfers - hoe meer kijkers hoe meer sponsors en dus meer opbrengst. Dat was al bekend.

Dan bedenk je een formule waarbij onder de saus ‘praten over voetbal of sport’ bepaalde mensen voor joker worden gezet die dat ook nog leuk vinden of denken dat dit voor hun eigen publiciteit (geld) goed is.

Dan zijn er meer dan een half miljoen Nederlanders die daarop zitten te wachten en gaan kijken en het aantal kijkers stijgt als een van de drie heren weer iets roept wat extra publiciteit oplevert. Algemeen bekend is dat de heren elkaar dulden omdat de formule zoveel geld voor hun oplevert. We weten nu dat dat € 600.000 per jaar per persoon is. Dat stond tenminste in de krant.

Vervolgens roept één van hen wat, een opmerking zoals hij vaak maakt. Vervolgens is Nederland in rep en roer en bedenkt de gespreksleider van het stel, dat hierover maar eens gesproken moet worden. Want hij vindt dat dit misschien niet goed is voor zijn persoonlijke PR.

Dat levert een programma op dat het aantal kijkers opjaagt naar meer dan anderhalf miljoen. Kassa voor de omroep. Dan kom je aan de lange tenen van de andere twee van het trio en de maker van de bewuste opmerking noemt hij de gespreksleider een Judas. En dan doen ze allerlei grote uitspraken, zoals’ we gaan nooit meer samenwerken’, enz, enz.

Ook weer perfect voor de publiciteit en misschien ook leuk voor de fans. Kunnen ze het coronagedoe even vergeten. Vervolgens worden de kijkers op de hoogte gehouden van een trouwerij van een van de drie en zien dan dat de zogenaamde ruziemakers gewoon met cadeaus op het feestje komen. Na de huwelijksreis is er weer overleg. Ze zijn er nog niet uit maar komen wel uit het overleg met een politiek, dus onduidelijk antwoord op de vragen van de verslaggevers na het gesprek.

Blijkbaar had het nu lang genoeg geduurd, dat puberale gedrag van de drie, en was er geen verdere publiciteitswinst voor de omroep te behalen. De grote baas is het zat, belt de man die het in financieel opzicht het beste voor elkaar heeft en vertelt heel netjes dat, als zij stoppen, zij dan een claim aan de broek krijgen van de schade die de omroep gaat lijden.

Opeens was er geen probleem meer, alleen de kinderachtige opmerking ‘had dat nu meteen gezegd, dat waren we direct weer in het hok gekropen’. Alleen zijn dit geen pubers maar - vinden zij zelf - succesvolle volwassenen die dit zelf ook hadden kunnen bedenken.

Als ik hun baas was zou ik wel alvast een aangetekende aansprakelijkheidsstelling opsturen voor het verlies dat de omroep lijdt wanneer de kijkers straks minder gaan kijken.