Buiten de Deur: Oude bekenden aan een diep

Een mens vergeet wel eens wat. Een poos geleden brachten Hermus en Co geheel vrijblijvend en zonder recenserende bijbedoelingen een bezoek aan Schuitendiep 70. Eerder heette dat altijd Eetcafé Schuitendiep. Nu we daar nog eens willen reserveren, en nu wel ‘officieel’, wordt er opgenomen met ‘Eetcafé Schuitendiep, goedemiddag’. Huh?

Wat blijkt: met Schuitendiep 70 liep het niet goed af, en nu is de eetgelegenheid overgenomen door oude bekenden op die plek. ,,Vroeger had mijn familie hier Dinercafé Hommius”, zegt de eigenaar, wiens bruinleren schort aangeeft dat hij voluit meedraait op de vloer. Hommius! Goed eten indertijd. Dat was toen. Eetcafé-plus. En nu zit er uiteindelijk toch weer ‘Eetcafé’ aan de naam geplakt. Is dat qua profiel niet wat laag ingezet, hier aan het Schuitendiep? ,,We moesten echt heel snel wat bedenken”, luidt het antwoord. ,,Dan maar iets bekends.”

Hoe dan ook wordt al snel duidelijk dat lange horeca-ervaring en charme uitstekend samenkomen aan tafel. ,,Ik geloof niet dat ik eerder zo’n fijne bediening heb meegemaakt”, fluistert Co, nadat de partner van de eigenaar – zowel thuis als op het werk – een aantal keer is langsgekomen. Goed, geestig en vrolijk, maar niet te.

Alleen maar verrassingsmenu's

Er komen zachte broodjes ter tafel met, naast schaaltjes tapenade, olie en zeezout, wat gezouten boter op tafel, waarin een tikje vanille is verwerkt. Voor de rest moeten we raden wat er ter tafel komt, want bij het eetcafé hebben ze de gewoonte overgenomen met alleen maar verrassingsmenu’s te werken. Dat vindt Hermus maar zozo. ,,Moeten we weer eens verrast worden? En als die verrassing ons niet aanstaat, kunnen we dan halverwege weglopen? Wat is er mis met een menukaart? Hoeft helemaal niet groot te zijn hoor, maar dan kunnen we tenminste nog kiezen?”

Het dessert van het verrassingsmenu in Eetcafé Schuitendiep

Het is natuurlijk allemaal wat voor de bühne, dat geweeklaag. ,,Had je hier maar niet moeten aanschuiven”, reprimandeert Co. De keuze varieert van drie gangen (39,50 euro) tot zeven gangen (64,50). Wij gaan er tussenin zitten met vijf gangen voor 51,50 euro. Te beginnen met een tartelette met courgette met prei-olie en hangop en een beignet van knolselderij. We mogen daar een slokje van het wijnarrangement, een witte verdeca uit Puglia bij proeven. Daar zit een fijn bloemetje in, maar we besluiten tot een vineus breed inzetbare fles chenin blanc van Bellingham (35 euro) uit Zuid-Afrika. Die past alvast mooi bij de hangop en de lichtzoete beignet, terwijl hij ook het aardse van courgette en prei en het bittertje van de onverwacht opduikende radijs (die zien we vaak tegenwoordig) aan kan.

Het tussengerecht is vandaag roodbaars met een gazpacho van komkommer en munt, met een krokantje van kikkererwten en een ravioli van doperwten. De vis heeft stevig, niet al te vet vlees dat mooi gegrild wordt geserveerd. Komkommer, munt en doperwten is natuurlijk een geheide succescombinatie en levert een frisse toets bij de vis.

Waddenvarkens uit Uithuizermeeden

Als hoofdgerecht dient de bediening een fraai bordje buikspek op. ,,Van de waddenvarkens uit Uithuizermeeden. Die lopen door de weilanden, door het hoge gras, ze hebben modderpoelen en worden dichtbij huis geslacht.” Ze somt het met een blij gezicht op. Hermus heeft toevallig deze zomer een ochtend tussen die varkens rondgelopen, en zag even blije varkens. Tot ze geslacht werden natuurlijk. ,,Wie vlees eet, moet weten waar het vandaan komt,” drukt hij vleeseters met de neus op de feiten.

Het buikspek is vierentwintig uur in de pekel gelegd, gemarineerd en dan gelakt – met honing? – in de oven geschoven. Uiteindelijk komt het op het bord met geitenkaas, courgettetaart en een beetje jus. Het varkentje en de courgette zijn leuk, maar er had wat meer mee gedaan kunnen worden. Tijm is misschien wel een cliché, net als een knoflookje of een pepertje, maar het geeft tenminste wat pit als tegenhanger van het zoete. ,,Iets meer diepte, dus. Het is nu zoet en vlees en zwaar, en ook de kaas is er zwaar bij”, meent Co.

Eigenzinnige kaasliefhebber

De vierde gang wordt gevorm door de kazen. En daarin toont de chef zich een eigenzinnige kaasliefhebber. De frisse Machedoux-geitenkaas uit Zevenhuizen kennen we natuurlijk, maar de Fiore (‘bloem’), een Utrechtse kaas van Oudwijker met een à la Port Salut gewassen korst is een even aangename verrassing. De Red Leicester uit Engeland, verwant aan de cheddar, past naadloos in het smakelijke rijtje. De Jumbo (“dat is van de Jumbo, dat is onze marge”, grapt de bediening) ontleent zijn naam aan een grote kaas van zestig kilo, uit Noord-Brabant. Hij is romig omdat hij door zijn grootte zo langzaam rijpt. De indrukwekkende kaasplank wordt afgerond met Bleu de Basque (een blauwe schapenkaas), dadeltaart en chutney van tamarinde.

Uit het dessert blijkt ook nog culinaire ambitie: een soort rijstebrij met een dot citroengrasijs en een ‘spumante’ van karnemelk. Afgetopt met een suikertje van lavendel en met meringues met een beetje chili is dit een geheide hit. ,,Alleen jammer dat de verrassing voor de volgende gasten wellicht weer anders is.”

 

Eetcafé Schuitendiep, Schuitendiep 70, Groningen