‘Wiegel wilde ook een serieuze biografie’

GRONINEN Corona verstierde de overhandiging van het eerste exemplaar aan premier Rutte van de biografie van Hans Wiegel. Biograaf Pieter Sijpersma is er een tikje zuur van. ,,Ik ga nu langs bij alle mensen die anders bij de presentatie zouden zijn geweest om die persoonlijk een exemplaar te overhandigen", zegt Sijpersma. Hij mag wel een stevige koffer meenemen tijdens zijn tournee want de biografie is dik, heel dik.

De ruim zevenhonderd pagina's waarin stad-Groninger Sijpersma het turbulente leven van de VVD-politicus Hans Wiegel heeft vastgelegd lezen als een roman. Een beeldende roman met veel kleurrijke personages en soms bizarre ontwikkelingen. Dat de personages levensecht van het papier spatten, is de verdienste van de oud-hoofdredacteur van Dagblad van het Noorden die nu hij gepensioneerd is niet achter de geraniums wil zitten. ,,Ik heb bij het schrijven de romans van Charles Dickens in mijn achterhoofd gehouden."

Dat de gebeurtenissen zo bijzonder waren ligt aan de persoon Wiegel die bij nadere beschouwing minder eendimensionaal de rechtse schreeuwlelijk was waarvoor veel mensen ter linkerzijde van het politieke centrum hem met name in de jaren '70 en '80 hielden. ,,Ik leerde hem kennen toen hij commissaris van de koning werd in Friesland. Ik werkte toen voor de Leeuwarder Courant. Toen ik op de middelbare school zat, was ik een bewonderaar van Joop den Uyl. Wiegel vond ik maar een blaaskaak."

Maar in Friesland ontdekte Sijpersma een andere kant van de oud-minister. ,,Hij bleek ontzettend aardig. Hij had echt oog voor de mensen om zich heen. Niet alleen voor de belangrijke mensen. Ook voor de bodes. En wat ook opviel: als hij ergens binnenkwam, zag je de hele zaal opleven."

Bij Sijpersma kiemde het plan om een biografie te schrijven over de 'beste premier die Nederland nooit heeft gehad'. Het werk als hoofdredacteur verhinderde hem lang om serieus meters te maken. ,,Ik heb Wiegel toen verteld dat ik een biografie over hem wilde schrijven. Nou, daar had hij helemaal geen behoefte aan, zei hij. Ik was al nummer vijf of zes met dat plan. Met een list heb ik hem toch zover gekregen dat hij wilde meewerken. Ik heb een vriend van hem gebeld en gezegd dat ik een boek over Wiegel ging schrijven en dat ik hem daarover wilde interviewen. Dat heb ik gedaan. Toen zei Wiegel: oke, we gaan eens in het half jaar samen eten en dan praten we wat en dan zie je maar."

In het begin werd Sijpersma overladen met anekdotes (waar het boek vol mee staat), maar Sijpersma ging wederhoor halen bij mensen over wie Wiegel vertelde. En die mensen vertelden Sijpersma weer dingen. Dit gecombineerd met uitgebreid onderzoek in allerlei archieven en af en toe flink doorvragen, zorgde voor een uitgebreid levensverhaal waarbij overigens het heerlijk helder heimwee tegen de plinten klotst, want Sijpersma schetst in een moeite door een beeld van het na-oorlogse Nederland en dan met name van de periode van de jaren '50 tot en met '80.

Sijpersma heeft zich geen moment geremd gevoeld bij het schrijven over een onderwerp dat het resultaat zou lezen. ,,In onze gesprekken voelde ik precies aan waar hij wel en niet over wilde praten. De zaken waar hij niet over wilde praten zocht ik zelf wel uit, anders zou het een hagiografie geworden zijn. Dat wilde hij ook niet. Hij wilde uiteindelijk wel een serieuze biografie."

Hans Wiegel en Pieter Sijpersma zijn op 21 oktober (12.15 uur) te gast bij de talkshow Naked Lunch in het Forum Groningen.

Door Bram Hulzebos