Column Theo van der Werff - Strafpleiter

Moet een strafpleiter naast zijn werk ook aan het belang van de mens denken? Deze vraag houdt mij al lange tijd bezig. En ik ben er nog niet uit.

Laat ik een aantal zaken duidelijk voorop stellen. Ik denk dat ons rechtssysteem in zijn algemeenheid goed functioneert. Zeker als je dat afzet tegen de situatie andere landen waar geen normale rechtspraak is of waar politieke leiders proberen invloed te krijgen op de rechterlijke macht. Dan denk ik aan de USA en Polen. En het zal bij nog veel meer landen spelen. Dus ik prijs mij gelukkig dat ik hier woon.

Maar omdat wij bij de rechtszaak tegen de verdachte van de moord op Nikki Verstappen zien hoe zo’n proces verloopt vraag ik mij toch een aantal zaken af. In ons rechtssysteem, dus ook in de zaak Nikki Verstappen, mag de verdachte zwijgen en krijg je dus nooit boven water wat er precies gebeurd is op het moment voorafgaande aan zijn dood en hoe hij omgekomen is.

Daarbij staat naast de verdachte een advocaat die het tot zijn hoogste ambitie gemaakt heeft om alles wat de rechtbank nodig heeft om tot een afgewogen oordeel te komen tegen te werken of met mist te omgeven. En dan heet hij in vakkringen een topadvocaat in het strafrecht. Misschien wordt deze advocaat wel de strafpleiter van het jaar.

Het kan dus zo zijn dat door zijn gekozen strategie de rechtbank zal moeten besluiten dat er geen overtuigend bewijs is. De advocaat heeft dan een 10 gehaald voor zijn toneelstukje. Dan komt de verdachte vrij en denkt de advocaat ‘als deze man weer de fout in gaat dan is dat niet mijn pakkie-an’.

Dit vind ik te kort door de bocht. Want hij heeft toch ook de plicht als mens om meer doden/ongelukken te voorkomen. Dat hij heeft hij immers in zijn macht, als hij verder kijkt dan het winnen van een zaak voor zijn cliënt. Daar komt nog bij dat hij zijn cliënt volgens mij niet helpt, want die kan door deze strategie nooit schoon schip maken en moet blijven leven met een onvolledig verhaal.

En als sluitstuk gunnen de advocaat en de verdachte de familie ook niet de mogelijkheid hun verdriet lichter te maken en misschien een plaats te geven.