Stadse Fratsen - Empathie

GRONINGEN/HAREN We kennen onze burgemeester als een vrij empathische man. Neem alleen al de even gortdroge als lieve filmpjes die hij maakte om de kinderen in onze stad door de lockdown heen te slepen. Maar hij zei het toch echt tijdens de uitzending van Pointer, afgelopen maandag, zonder met de ogen te knipperen: hij kon zich er eigenlijk niks bij voorstellen dat men zich in Haren geannexeerd voelt door de stad.

Op zich best een lekker prikkelende stelling, zeker als je die stelling paart aan de waslijst met investeringen die er wel degelijk zijn gedaan of aankomen in Haren, maar in Haren zijn ze niet echt in de stemming voor prikkelende stellingen. Wat intussen niet helpt, is dat tussen de regels door het gemeentebestuur van de oude gemeente Haren wordt afgedaan als een stel prutsers met een zinnetje als: ‘we hebben geconstateerd dat er op heel veel punten een achterstand moest worden weggewerkt’. Niet voor het eerst dat een pijnlijke ingreep (verhoging lasten sportclubs bijvoorbeeld) wordt verdedigd door het stadsbestuur met een trap na richting een gemeentebestuur dat maar matig gefunctioneerd zou hebben. Alsof de gemiddelde Harenaar boodschap heeft aan politiek gekissebis, terwijl hij de honderden euro’s die hij nu jaarlijks extra kwijt is ook had kunnen besteden aan een leuk jurkje voor zijn vrouw of een paar nieuwe struiken in de tuin.

Gebrek aan empathie wordt niet alleen voelbaar door het met droge ogen debiteren van wat al te prikkelende stellingen. De tennisclub die de aanslag OZB botweg verhoogd zag worden van 2500 euro naar 25.000 euro zal ook niet het gevoel krijgen dat de gemeente Groningen een veilige haven is, zelfs niet als het uiteindelijk bedrag wordt verlaagd naar 14.000. Hetzelfde geldt voor de gemiddelde Harenaar die de lokale lasten met honderden euro’s per jaar ziet stijgen en wordt geconfronteerd met een burgervader die de kritiek feitelijk afdoet als gezeur.