Stadse Fratsen - Denigrerend (column)

GRONINGEN Dat ze bij GroenLinks een baantje zochten voor het niet helemaal uit de verf gekomen kamerlid Isabelle Diks is nog tot daar aan toe. Dat ze haar vanuit Den Haag naar Groningen stuurden om wethouder te worden valt ook nog wel te billijken.

Dat ze sinds haar komst en de rel over haar ten onrecht ontvangen vergoedingen eerst een jaar is geacclimatiseerd in een bezemkast ergens op het stadhuis: heel verstandig. Dat ze nu die bezemkast heeft verlaten om de armoede te bestrijden is erg jammer.

Ze bejegent de mensen voor wie ze aan het werk zegt te zijn namelijk ronduit badinerend. Als een nuffig grachtengordeldier met een salaris waarmee het zich kan permitteren om twee tientjes uit te geven voor een piepklein biologisch scharrelkipje en vervolgens heel groen en heel links moord en brand te schreeuwen over de veehouderij waarop inderdaad het een ander valt af te dingen, maar die wel een betaalbaar gehaktballetje mogelijk maakt. Geld genoeg om verheven principes te kunnen koesteren en vervolgens vanuit die verheven principes tenenkrommend badinerend de wereld verbeteren. Vintage GroenLinks.

Net doen of je mensen in armoede wilt helpen maar diep van binnen op ze neerkijken, Isabelle Diks presteert het. Sterker: zo heel diep van binnen zit die minachting niet. Enkele weken geleden presenteerde ze een project om kinderen uit de armoede te halen. Ze legde het zo uit: 'Een kind dat in armoede opgroeit, ziet niet dat de ouders elke dag naar hun werk gaan. Dan kun je ook denken: goh, als je thuis op de bank ligt, krijg je je geld ook wel.'

Dat een kind dat opgroeit in armoede niet ziet hoe ouders elke dag naar hun werk gaan, klopt. Waar het om gaat is dat ditzelfde kind ook haarfijn aanvoelt hoeveel stress ouders hebben van geen geld. Waar het om gaat is dat ditzelfde kind ook voelt hoe vernederend het is dat het niet mee kan doen met klasgenootjes, omdat er geen geld is. Waar het om gaat, is dat een wethouder die zo’n voorbeeld uit haar mond krijgt, volkomen ongeschikt is om als bestuurder de armoedebestrijding ter hand te nemen.

Zelf omschreef ze haar uitspraak achteraf ook als afgrijselijk. De vraag is echter of het een uitglijdertje was. Diks’ nieuwste project is een preventie project. Ze wil dat vrouwen in armoede die nadenken over zwanger worden zich afvragen ‘of dit wel het goede moment is om kinderen te krijgen’. Alsof het iq van mensen met weinig geld gelijk is aan hun banksaldo. Alsof mensen die weinig te makken hebben de maatschappij ook zónder kinderen wel genoeg belasten. Welk signaal geef je hiermee af aan ouders in de bijstand die wél kinderen hebben? Het was een béétje dom om kinderen te krijgen mevrouwtje, eigenlijk is het in zekere zin uw eigen schuld dat u arm bent en arm blijft?

Dit project zal allemaal wel met de beste bedoelingen zijn opgetuigd door mensen die er verstand van hebben. Eigenlijk is de belangrijkste taak van een wethouder die bij dergelijk projecten betrokken is, de boel op een goede manier te laten landen in de stad en bij de doelgroep. Dat wil nog niet zo lukken.

Bram Hulzebos