‘In Groningen kan ik zijn wie ik ben’

GRONINGEN Gineke Heerema (69) woont al haar hele leven in Groningen. „Rond mijn dertigste heb ik op een dag besloten dat ik hier nooit weer weg ga. En dat is ook niet gebeurd. Ik heb mijn hart aan de stad verpacht.”

Binnenkort verhuist ze naar de nieuwe Ebbingehof.

Gineke wordt begin 1952 geboren aan de Gorechtkade. In het gezin loopt al een peuter van bijna drie jaar rond, een jongetje. Zes jaar na de geboorte van Gineke komt er nog een tweede zoon bij en daarmee is het gezin Heerema compleet. Vader werkt als ambtenaar voor Provinciale Waterstaat Groningen en moeder is huisvrouw, zoals in het begin van de jaren vijftig in de meeste gezinnen gebruikelijk is.

Kinderjaren aan de Gorechtkade

Woont Gineke al haar hele leven in Groningen, ze is wel diverse keren verhuisd en heeft in verschillende stadsdelen gewoond. Ze bewaart fijne herinneringen aan haar vroege kinderjaren aan de Gorechtkade. Er is indertijd volop speelgelegenheid in de buurt. „We woonden op de vierde verdieping van de portieketagewoningen die je daar hebt. We hadden een fraai uitzicht over de stad, waaronder op de gasfabriek, met zijn bewegende gashouders wat ik een magisch verschijnsel vond. Ik wist toen nog niet dat ik zestig jaar later op deze bijzondere plek zou gaan wonen! Toen ik negen was, verhuisden we naar een grotere flat in de wijk Corpus den Hoorn. Ik ervoer dat als een grote overgang. Een ander meisje en ik waren de enige meisjes die daar buiten speelden. Verder zag je alleen maar jongens op straat. Met hen voetbalden we. Tot ons twaalfde. Toen besloten het andere meisje en ik om te gaan hockeyen, want voetbal werd indertijd niet als een meisjessport gezien. De jongens misten ons en zijn toen ook maar gaan hockeyen”, vertelt ze glimlachend.

Op haar zestiende verhuist het gezin Heerema naar een koopwoning in Paddepoel. Gineke gaat dan al een paar jaar naar de middelbare meisjesschool (MMS) in de Hofstraat. „De MMS van toen kun je vergelijken met de havo van nu. Op de MMS merkte ik dat ik me tot meisjes aangetrokken voelde. Ik werd heimelijk verliefd op een klasgenote. Voor mezelf besloot ik dat ik dan wel biseksueel zou zijn. Maar toen dat meisje na de middelbare school naar Hengelo verhuisde, miste ik haar enorm en besefte ik dat ik lesbisch was. Het meisje en haar moeder reageerden heel negatief op mijn gevoelens. Ze waren bang dat ik haar misschien zou besmetten. Het is toen een tijdje niet goed gegaan met mij. Ik vreesde dat ik een moeilijk leven vol heimelijkheid tegemoet zou gaan.”

Actief binnen het COC

Een vriendin die psychologie studeert, brengt Gineke in contact met het COC. Dat helpt haar af van haar sombere toekomstbeeld. Ze wordt al snel actief binnen het COC en is binnen en buiten deze belangenorganisatie betrokken bij de oprichting van onder meer vrouwenhuizen en vrouwencafés.

Na de MMS gaat Gineke studeren aan de Pedagogische Academie. Die studie rondt ze af op haar 21ste. Al daarvoor krijgt ze een baan als onderwijzer op een basisschool in het dorpje Noordwijk bij Marum. „Het hoofd van de school en ik waren de enige leerkrachten. Ik kreeg drie klassen onder mijn beheer.” Later zal ze nog jaren voor de klas staan in de stad Groningen. En ook heeft ze vele jaren lang inburgeringsonderwijs gegeven aan onder anderen alleenstaande minderjarige asielzoekers. En dan met name op het gebied van de alfabetisering „Dat is heel dankbaar werk. Zonder taal begin je niets. Sommigen hadden helemaal geen onderwijs gehad en hadden zelfs geen idee hoe ze een pen moesten vasthouden.”

Nog enkele verhuizingen

In Groningen heeft Gineke nadat ze uit huis ging, nog enkele verhuizingen meegemaakt. Komend najaar verruilt ze met haar vriendin - met wie ze al veertig jaar samen is - hun woning in de Korrewegwijk voor een appartement in de Ebbingehof. Dit wooncomplex naast het Studentenhotel telt straks veertig huurappartementen met gemeenschappelijke ruimten en dakterrassen voor 50-plussers. „Bijzonder dat ik daar terecht kom: op de plek van de gashouders waar ik vroeger op uitkeek. Het is een bijzondere woonvorm. Je woont er zelfstandig in verbondenheid met de andere bewoners en in verbinding met deze nieuwe dynamische wijk. Van gasterrein naar Ebbingekwartier.

Zo blijft ze de stad trouw. „Ik hou van de stad. Het leven is er heel aangenaam. Op een bepaalde manier is de stad persoonlijk, zonder dorps te zijn. Ik ga graag naar de binnenstad. Ik hou van contacten. Op de markten kom ik bijna altijd wel iemand tegen. In Groningen kan ik zijn wie ik ben. Dit is mijn stad.”