Stadse Fratsen - Mensheid (column)

Links houdt van de mensheid, niet van mensen. Het bewijs werd deze week maar weer eens geleverd tijdens de gemeenteraad. Op de valreep nam een meerderheid in de raad een motie aan met de bedoeling de mensheid te redden, maar niet nadat in de urenlange vergadering daaraan voorafgaand over de belangen, de gevoelens, de wensen, de argumenten en de zorgen van de mensen in de stad was heen gedenderd.

Eerst koos een meerderheid in de raad voor een hoge Gerrit Krolbrug. Ondanks de wens van duizenden mensen die dagelijks over de brug moeten. Een lagere brug moet vaker open, dat is een nadeel, maar dat nemen duizenden mensen die een petitie van die strekking tekenden op de koop toe. Niettemin besloten GroenLinks, PvdA, D66 en ChristenUnie dat het beter voor de mensen zou zijn als er toch een hogere brug komt. Dat is natuurlijk een enorm voordeel van zo’n gemeenteraad: ze weten precies wat goed is voor anderen.

Vervolgens viel het besluit dat half Harkstede op z’n kop kan gaan staan, maar dat er toch echt notoire overlastgevers opgevangen moeten worden aan de Hoofdweg. Ondanks een, vinden de fracties zelf ook, bedroevend proces dat aan dit besluit vooraf ging. Ondanks een onafhankelijk deskundigenrapport dat geen spaan heel laat van dit plan. Ondanks een vertrouwensbreuk tussen bewoners en stadsbestuur. ‘We’ willen hier in Groningen een inclusieve stad zijn, klonk het vroom uit de mond van de PvdA-woordvoerder van dienst. Dus ook notoire overlastgevers verdienen een plek, deed GroenLinks een zalvende duit in het zakje.

De subtekst onder al deze fraaie vergezichten: de plek aan de Hoofdweg is volkomen ongeschikt, maar veruit het goedkoopst (de grond is namelijk al van de gemeente). En inclusie is iets moois, maar het moet natuurlijk niet te veel kosten.

En dus verdwenen alle argumenten van tegenstanders in de prullenbak. Maar niet zonder een enorme omhaal van vrome woorden die uren in beslag nam. Zo lang dat het maar een haar had gescheeld of de wezenlijke motie van GroenLinks was niet behandeld. Maar het kon nog net. En zo werd op het nippertje de ‘klimaatnoodtoestand’ afgeroepen in Groningen. Het liep tegen middernacht. In China, waar ze de meuk maken die wij massaal willen hebben,  werd het net licht. Een paar uur later zou er in dit land meer zijn uitgestoten dan we hier in Europa de komende jaren denken terug te dringen, maar in Groningen hebben we een grote sprong voorwaarts gemaakt in de richting van het redden der mensheid.

Bram Hulzebos