Die ene student: Simone

GRONINGEN - In 'Die ene student' vertellen docenten van het Alfa-college over studenten die hen zijn bijge-bleven, hen hebben geraakt of hun kijk op het vak hebben veranderd. Dit keer Entree-docent Marco de Lang (42) over student Simone (16).

Entree-docent Marco ging tegen het advies van Simones vorige school in en besloot haar wél een kans te geven. uit ervaring weet Marco hoe belangrijk het is dat je omgeving in je gelooft.

,,De orthopedagoog van Simones praktijkschool hing verhit aan de telefoon: ‘Waarom heb je Si-mone toegelaten bij de Entree-opleiding? Dit meisje moet gewoon aan het werk. Meer zit er voor haar niet in.’ Maar Simone, haar ouders en ikzelf wilden haar graag een kans geven in wat ze wil-de: een mbo-diploma halen op niveau 1.”

,,De verontwaardigde orthopedagoog wierp me terug in mijn eigen kindertijd. Als kind met reuma en een hartafwijking werd me altijd verteld dat wat ik graag wilde - werken met jongeren met een beperking - nooit zou lukken. Een veel te zwaar beroep voor mij, zeiden ze. Ik kon maar beter rus-tig achter een bureau gaan werken. Maar als ik ergens een hekel aan heb, is dat het wel.”

Juf Dicky

,,Juf Dicky maakte voor mijzelf het verschil. In groep 5 lag ik vrijwel het hele jaar in het zieken-huis. Zij kwam me vaak opzoeken. Ze luisterde naar me, zei dat ik in mezelf moest geloven. Door juf Dicky hield ik het vertrouwen in mezelf en in mijn doel.”

,,Heel wat zijroutes en obstakels op de weg verder - waaronder een frontale botsing waardoor ik afgekeurd raakte - probeerde ik als docent hetzelfde voor Simone te betekenen als juf Dicky ooit voor mij deed. In mijn kennismakingsgesprek met haar zag ik een verlegen en onzeker meisje voor me zitten, die desondanks hele mooie, weloverwogen antwoorden gaf op mijn vragen. Hier zit meer in dan ze laat zien, dacht ik. En ze heeft de juiste houding om een diploma te kunnen ha-len, zei mijn onderbuikgevoel. Dus nam ik haar aan op de opleiding.”

Onderbuikgevoel

..Mijn onderbuikgevoel zit er eigenlijk nooit naast, merkte ik ook hier al snel. Tijdens de huis-houdles bewees ze zich goed staande te kunnen houden binnen een hele pittige, bewerkelijke groep. Waar andere, ‘lastige’ studenten zichzelf vanuit onbegrip en overlevingsdrang vaak over-schreeuwden en de oorzaak van een probleem bij de ander zochten, wist Simone op een hele rusti-ge en respectvolle manier met opbouwende feedback te komen. ‘Simone wordt helemaal niet boos als er iets misgaat!’, merkten haar klasgenoten op.”

..Natuurlijk ging er bij Simone ook genoeg mis. Maar als ze dan een foutje maakte, maakte ik er het liefst een grapje van. En was ik heel open: dit doe ik ook wel eens verkeerd. Ik vertelde dat ik zelf ook een lange weg heb moeten bewandelen. Ik gaf haar vertrouwen en verantwoordelijkheid, leefde me in, legde het gewoon nog een keer uit als ze iets nog steeds niet begreep, voerde veel individuele gesprekken. En probeerde haar altijd mee te geven: ik weet dat je dit kunt.”

,,Simone heeft het inmiddels tot het examenjaar van niveau 2 geschopt. Haar oma kwam naar me toe tijdens de diploma-uitreiking van niveau 1: bedankt dat u wél in onze kleindochter heeft ge-loofd. Ik was zo trots, dat ik de orthopedagoog van haar vorige school een e-mail stuurde. “Ik ben blij dat ik Simone een kans heb gegeven”, schreef ik. Ik hoop dat Simone op haar beurt ook weer een voorbeeld kan zijn voor anderen. Soms duurt je pad wat langer. Maar zolang jijzelf én je om-geving in jou gelooft, kom je er wel.”