De benauwde dagen van de Chinese meneer W

Het gaat even niet zo lekker met Ni Hao. De familie W staat voor het hekje omdat de omzet zou zijn afgeroomd. Er zou veel geld zijn witgewassen en er werden behoorlijke bedragen aan cash gevonden bij huiszoekingen. Een profiel van Ni Hao en de pater familias, ‘meneer W’.

Het Stadparkpaviljoen had tot 2007 altijd een ‘voordeur’ die links van het midden was weggemoffeld. Die deur gaf toegang tot een gang. Halverwege de gang kon je rechtsaf het gebouw in. Als je rechtdoor ging, liep je zo weer naar buiten.

Ronduit beroerd ontwerp, vond meneer W toen hij in 2007 het Stadsparkpaviljoen overnam. Zo waait het geld door de voordeur naar binnen en door de achterdeur net zo snel weer naar buiten. Die voordeur bestaat niet meer. Maar verder, vond meneer W: prachtgebouw. Aan het water. Water brengt zakelijk geluk en succes, volgens de Chinezen. Daarom hebben Chinese restaurants ook zo vaak een aquarium.

Meneer W groeide op in het communistische China. Hij reisde in de jaren ‘70 zijn familie achterna naar Groningen. Die had het Chinese restaurant Hong Kong aan de Grote Markt overgenomen van meneer Kao (een van de weinige Chinezen, zo niet de enige, die met een Friezin was getrouwd). Meneer W sprak twee woorden Nederlands. ’Even wachten’. En dat zei hij voortdurend tegen klanten in restaurant Hong Kong om er vervolgens zijn vader bij te halen.

Meneer W heeft zich nooit laten weerhouden door een taalachterstand. In 1987 opende hij restaurant Ni Hao aan de Hereweg. Slimme naamkeuze. In die tijd was er op televisie een cursus Chinees op televisie met de titel Ni Hao. Het merk stond meteen in Groningen. W (1954) wordt ziek als hij vijf dagen niet werkt. Hij werkt honderd uur per week. Geen wonder dat het niet bleef bij dat ene restaurant. Om de vijf jaar ging er ergens anders een restaurant open. Twee in Zuidlaren, daarna het wok- en à la carterestaurant aan het Kattendiep. En in 2007 investeerde hij miljoenen in het al jaren noodlijdende Stadsparkpaviljoen en maakte er een dampende woktempel van.

In de tussentijd groeide het groothandelscentrum in Tynaarlo. Meneer W vloog voortdurend heen en weer tussen China en Nederland. Hij was, als ex-voorzitter van Qingtian Vereniging in Europa met 200.000 leden en ex-vicevoorzitter van de Nederlandse tak van deze vereniging met 10.000 leden, een van de belangrijkste Chinezen in Europa. In China overlegde hij, samen met een kleine groep buiten China gevestigde Chinezen, regelmatig met regeringsfunctionarissen. Wat zijn de kansen en bedreigingen voor China in Europa en de rest van de wereld en vice versa. Dat is waar het globaal over ging tijdens dat soort meetings.

Hoogwaardigheidsbekleders in China en Nederland waardeerden de ondernemer. Toen de stedenband tussen Groningen en de Chinese miljoenenstad Xi’an werd ondertekend, gebeurde dit in het Stadsparkpaviljoen. Aanwezig: toenmalig burgemeester Peter Rehwinkel, een uitgelezen collectie Groningse ambtenaren en heel veel Chinezen.

Groningen was belangrijk voor meneer W. W was belangrijk voor Groningen. Dat mag ook wel blijken uit het exterieur van het restaurant aan het Kattendiep. Het is ondenkbaar dat de in die tijd nogal dominante gemeentelijk welstandscommissie dit nogal uitbundige ontwerp vond passen in de omgeving met die enorme zuilen en die betonnen leeuw voor de deur. Toch kwam het er. W had Groningen nodig, maar Groningen had W ook nodig, bijvoorbeeld om dit tot dan toe nogal droevige stukje binnenstad in de benen te helpen.

Na de opening van het Stadsparkpaviljoen leek de turbulente ontwikkeling van het Ni Hao-imperium te stokken. In 2011 kwam het concern negatief in het nieuws: de FIOD deed een inval in twee restaurants en woningen van de familie. Er werd 950.000 euro aan cash in beslag genomen en diamanten en waardevolle horloges. Jaren bleef het stil. Maar de afgelopen weken stond meneer W voor de rechter. Samen met onder meer zijn vrouw en kinderen die ook volop in het restaurant-imperium werken. De kassa zou zijn afgeroomd met sjoemelelectronica. Zo werd belasting ontdoken. En het OM vindt die enorme bedragen aan contant geld in de privékluis ook maar verdacht.

Chinezen regelen de dingen anders dan Nederlanders. Daarom zullen ze er voor zorgen dat de voordeur nooit door een rechte gang wordt verbonden met de achterdeur. Want dan waait het geld weg. Daarom zijn ze gesteld op een aquarium. Dat brengt succes. Het omhanden hebben van cash is in de Chinese cultuur ook nogal van belang. Dat heeft te maken met relaties en soepel zaken doen (iets anders dan smeergeld). En met de rode envelop. Deze envelop met inhoud wordt gegeven bij belangrijke gebeurtenissen: trouwerijen, verjaardagen, babyshowers en nieuwjaar. Natuurlijk is de envelop rood, de kleur van geluk, beschermer tegen kwade geesten. Natuurlijk moet je opletten dat je er een even getal indoet, want oneven getallen worden in verband gebracht met begrafenissen. En sowieso geen getal met een 4. Want het getal 4 klinkt in het Chinees hetzelfde als het woord voor dood.

Onder Chinezen is een trouwerij natuurlijk in de eerste plaats het vieren van het moment waarop twee mensen met elkaar een verbintenis aangaan, maar in een moeite door is het ook een geweldig vehikel om de (zakelijke) relaties vitaal te houden. Ouders praten uitgebreid mee over wie er uitgenodigd worden en niet zelden komen de zakelijke relaties van de ouders naar de bruiloft. Met rode envelop. Dikke kans dat je vroeg of laat wordt uitgenodigd op een feestje van die relatie, want die rode envelop moet natuurlijk wel terug. Het is eigenlijk een soort btw op je relaties. Maar ja, van deze ‘Chinese btw’ wordt de Nederlandse fiscus blijkbaar niet op de hoogte gehouden.

En daar houdt de fiscus niet van. De eisen zijn niet misselijk: tegen meneer W en zijn vrouw is dertig maand gevangenisstraf geëist. Hun zoon, dochter en schoonzoon zouden 26 maanden achter de tralies moeten, vindt het OM.