Stadse Fratsen | Fluwelen dictatuur

Het nieuwe stadsbestuur lijkt het liefste stadsbestuur dat Groningen ooit heeft gekend. Het nieuwe collegeprogramma streeft naar een gezond, groen en zelfs gelukkig Groningen en puilt uit van de goede bedoelingen. Helaas is de weg naar de hel daarmee geplaveid.

Dit programma is geschreven door de politieke partijen, gesteund door een fors apparaat van ambtenaren en beleidsmakers, gevoed door de ‘stakeholders’ en maatschappelijke partners. Allemaal goedbetaalde, hoogopgeleide, brave burgers die het beste voorhebben met de stad. Maar ook leven ze in een groene, sociale, misschien zelfs een tikje zelfingenomen bubbel die het zicht op de praktijk nog wel eens wil vertroebelen.

Dat blijkt deze week wel in De Meeuwen. In dit buurtje naast De Oosterpoort wil Verslavingszorg Noord Nederland (VNN) 26 (ex-) verslaafde jongeren huisvesten. Bij VNN en Lefier dat de flat wel wil verhuren zijn ze ook aangestoken door het gelukkig en gezond Groningen-virus. In een memo aan de gemeente schrijven ze te denken dat de ex-verslaafden prima passen in De Meeuwen. Zó’n leuke wijk! Zoveel sociale cohesie.

Wie het collegeprogramma heeft gelezen hoeft niet verbaasd te zijn. Het stadsbestuur streeft in de wijken naar een ‘beter evenwicht tussen vragende en dragende bewoners’. Deze week plofte de brief op de mat bij de bewoners waarin het stadsbestuur botweg meedeelt VNN de vergunning te verlenen.

Pats, zei de bubbel!

In De Meeuwen is 81 procent van de bewoners erg tegen de komst van zoveel probleemjongeren. 26! De buurt voelt zich voor een voldongen feit gesteld en overweegt inmiddels de gang naar de rechter.

Er is weinig liefs aan de manier waarop de gemeente Groningen opereert: bewoners hebben geen enkele invloed op deze beslissing, ze worden hooguit geïnformeerd over een ingrijpende verandering in hun buurt. Er is weinig sociaals aan de manier waarop de gemeente Groningen werkt: over de hoofden van de bewoners heen wordt over hun wijkje beslist. Er is weinig gelukkigs aan de manier waarop de gemeente Groningen zich opstelt: bewoners zijn stikongelukkig omdat hen iets door de strot wordt geduwd.

Het is natuurlijk te prijzen dat verslaafden afkicken. Het is logisch dat verslaafden, als het allemaal wat bar was, moeten reïntegreren. Of dat in woonbuurten moet, daar kun je het over hebben, maar het is best verdedigbaar. Of het in dergelijke aantallen moet, zou toch een punt van gesprek moeten kunnen zijn in een stad waar de sociale cohesie in elk geval met de mond fanatiek wordt beleden? Maar de bewoners die met redelijke vragen en zorgen komen, krijgen domweg geen poot aan de grond. In Groningen heerst blijkbaar een fluwelen dictatuur die in dienst staat van een dubieus gezond, groen en gelukkig ideaal dat koste wat het kost over de ruggen van de Stadjers gerealiseerd moet worden.

Door Bram Hulzebos