Zalig opportunisme | Buitenspel

GRONINGEN Heeft u ook zo genoten van Ajax tegen Real Madrid vorig week?

De wedstrijd kon mij zelfs nog meer bekoren dan die in Amsterdam, waar een enthousiast thuispubliek Ajax oppookte tot agressief spel in soms iets te hoog tempo. Elke succesvolle actie werd daarbij luidkeels ondersteund zoals alleen de aanhang van een underdog dat doet. Real won zakelijk in Amsterdam en de opgewonden ‘underdogsfeer’ in de Johan Cruyff Arena gaf de te zelfverzekerde Madrilenen ten onrechte de indruk dat de return in het Bernabeu Stadion min of meer een formaliteit zou worden. Sergio Ramos pakte bewust een gele kaart om er zeker te van zijn dat hij er in de kwartfinale weer bij zou zijn. Daarover is genoeg gezegd en geschreven.

In Madrid speelde Ajax veel volwassener dan in Amsterdam. Waar Real het meeste balbezit had, was Ajax het gevaarlijkst. Met Dusan Tadic in de absolute hoofdrol wonnen de Amsterdammers dikverdiend met technisch hoogstaand voetbal. Dat leidde tot grote euforie bij supporters én mediavolgers.

Dat laatste vonden Willem van Hanegem en Louis van Gaal overdreven en dat was het ook. Ajax speelde heel goed, maar had ook over geluk niet te klagen tegen een Real dat in de huidige samenstelling geen absolute topploeg meer is. Ajax overleefde ballen tegen paal en lat, kwam bij fasen niet onder de druk van Real uit en bofte met het vroege uitvallen van de voor Noussair Mazraoui ongrijpbare Vinicius. Dus, overdreven euforie? Jazeker. Maar altijd nog beter dan het zwaar overdreven pessimisme in tijden dat ‘ons’ voetbal even wat minder is.

Wim Masker